فهرست
ضحی ، شرح ، تین ، علق ، قدر ، بینه ، زلزال ، عادیات

تلاوت تحقیق شحات محمد انور ضحی ، شرح ، تین ، علق ، قدر ، بینه ، زلزال ، عادیات

  • 29 دقیقه مدت
  • 65 دریافت شده
تلاوت: غیر ایرانی متقدم
تلاوت:
تلاوت: مجلسی
ملیت قاری: مصری
این تلاوت شامل سوره های ضحی - شرح - تین - علق - قدر - بینه - زلزال - عادیات است .
سوره 93: الضحى




به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


سوگند به روشنایى روز (1)
وَالضُّحَى ﴿1﴾


سوگند به شب چون آرام گیرد (2)
وَاللَّیْلِ إِذَا سَجَى ﴿2﴾


[که] پروردگارت تو را وانگذاشته و دشمن نداشته است (3)
مَا وَدَّعَکَ رَبُّکَ وَمَا قَلَى ﴿3﴾


و قطعا آخرت براى تو از دنیا نیکوتر خواهد بود (4)
وَلَلْآخِرَةُ خَیْرٌ لَّکَ مِنَ الْأُولَى ﴿4﴾


و بزودى پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خرسند گردى (5)
وَلَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضَى ﴿5﴾


مگر نه تو را یتیم یافت پس پناه داد (6)
أَلَمْ یَجِدْکَ یَتِیمًا فَآوَى ﴿6﴾


و تو را سرگشته یافت پس هدایت کرد (7)
وَوَجَدَکَ ضَالًّا فَهَدَى ﴿7﴾


و تو را تنگدست‏یافت و بى‏نیاز گردانید (8)
وَوَجَدَکَ عَائِلًا فَأَغْنَى ﴿8﴾


و اما [تو نیز به پاس نعمت ما] یتیم را میازار (9)
فَأَمَّا الْیَتِیمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿9﴾


و گدا را مران (10)
وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿10﴾


و از نعمت پروردگار خویش [با مردم] سخن گوى (11)
وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّثْ ﴿11﴾


سوره 94: الشرح




به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


آیا براى تو سینه‏ات را نگشاده‏ایم (1)
أَلَمْ نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَکَ ﴿1﴾


و بار گرانت را از [دوش] تو برنداشتیم (2)
وَوَضَعْنَا عَنکَ وِزْرَکَ ﴿2﴾


[بارى] که [گویى] پشت تو را شکست (3)
الَّذِی أَنقَضَ ظَهْرَکَ ﴿3﴾


و نامت را براى تو بلند گردانیدیم (4)
وَرَفَعْنَا لَکَ ذِکْرَکَ ﴿4﴾


پس [بدان که] با دشوارى آسانى است (5)
فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا ﴿5﴾


آرى با دشوارى آسانى است (6)
إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا ﴿6﴾


پس چون فراغت‏یافتى به طاعت درکوش (7)
فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ ﴿7﴾


و با اشتیاق به سوى پروردگارت روى آور (8)
وَإِلَى رَبِّکَ فَارْغَبْ ﴿8﴾

سوره 95: التین




به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


سوگند به انجیر و زیتون (1)
وَالتِّینِ وَالزَّیْتُونِ ﴿1﴾


و طور سینا (2)
وَطُورِ سِینِینَ ﴿2﴾


و این شهر امن [و امان] (3)
وَهَذَا الْبَلَدِ الْأَمِینِ ﴿3﴾


[که] براستى انسان را در نیکوترین اعتدال آفریدیم (4)
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِی أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ ﴿4﴾


سپس او را به پست‏ترین [مراتب] پستى بازگردانیدیم (5)
ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِینَ ﴿5﴾


مگر کسانى را که گرویده و کارهاى شایسته کرده‏اند که پاداشى بى‏منت‏خواهند داشت (6)
إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَیْرُ مَمْنُونٍ ﴿6﴾


پس چه چیز تو را بعد [از این] به تکذیب جزا وامى‏دارد (7)
فَمَا یُکَذِّبُکَ بَعْدُ بِالدِّینِ ﴿7﴾


آیا خدا نیکوترین داوران نیست (8)
أَلَیْسَ اللَّهُ بِأَحْکَمِ الْحَاکِمِینَ ﴿8﴾

سوره 96: العلق




به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


بخوان به نام پروردگارت که آفرید (1)
اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذِی خَلَقَ ﴿1﴾


انسان را از علق آفرید (2)
خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ ﴿2﴾


بخوان و پروردگار تو کریمترین [کریمان] است (3)
اقْرَأْ وَرَبُّکَ الْأَکْرَمُ ﴿3﴾


همان کس که به وسیله قلم آموخت (4)
الَّذِی عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ﴿4﴾


آنچه را که انسان نمى‏دانست [بتدریج به او] آموخت (5)
عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ ﴿5﴾


حقا که انسان سرکشى مى‏کند (6)
کَلَّا إِنَّ الْإِنسَانَ لَیَطْغَى ﴿6﴾


همین که خود را بى‏نیاز پندارد (7)
أَن رَّآهُ اسْتَغْنَى ﴿7﴾


در حقیقت بازگشت به سوى پروردگار توست (8)
إِنَّ إِلَى رَبِّکَ الرُّجْعَى ﴿8﴾


آیا دیدى آن کس را که باز مى‏داشت (9)
أَرَأَیْتَ الَّذِی یَنْهَى ﴿9﴾


بنده‏اى را آنگاه که نماز مى‏گزارد (10)
عَبْدًا إِذَا صَلَّى ﴿10﴾


چه پندارى اگر او بر هدایت باشد (11)
أَرَأَیْتَ إِن کَانَ عَلَى الْهُدَى ﴿11﴾


یا به پرهیزگارى وادارد [براى او بهتر نیست] (12)
أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى ﴿12﴾


[و باز] آیا چه پندارى [که] اگر او به تکذیب پردازد و روى برگرداند [چه کیفرى در پیش دارد] (13)
أَرَأَیْتَ إِن کَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿13﴾


مگر ندانسته که خدا مى‏بیند (14)
أَلَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَرَى ﴿14﴾


زنهار اگر باز نایستد موى پیشانى [او] را سخت بگیریم (15)
کَلَّا لَئِن لَّمْ یَنتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِیَةِ ﴿15﴾


[همان] موى پیشانى دروغزن گناه‏پیشه را (16)
نَاصِیَةٍ کَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ﴿16﴾


[بگو] تا گروه خود را بخواند (17)
فَلْیَدْعُ نَادِیَه ﴿17﴾


بزودى آتشبانان را فرا خوانیم (18)
سَنَدْعُ الزَّبَانِیَةَ ﴿18﴾


زنهار فرمانش مبر و سجده کن و خود را [به خدا] نزدیک گردان (19)
کَلَّا لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ﴿19﴾


سوره 97: القدر




به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


ما [قرآن را] در شب قدر نازل کردیم (1)
إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ ﴿1﴾


و از شب قدر چه آگاهت کرد (2)
وَمَا أَدْرَاکَ مَا لَیْلَةُ الْقَدْرِ ﴿2﴾


شب قدر از هزار ماه ارجمندتر است (3)
لَیْلَةُ الْقَدْرِ خَیْرٌ مِّنْ أَلْفِ شَهْرٍ ﴿3﴾


در آن [شب] فرشتگان با روح به فرمان پروردگارشان براى هر کارى [که مقرر شده است] فرود آیند (4)
تَنَزَّلُ الْمَلَائِکَةُ وَالرُّوحُ فِیهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن کُلِّ أَمْرٍ ﴿4﴾


[آن شب] تا دم صبح صلح و سلام است (5)
سَلَامٌ هِیَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ ﴿5﴾


سوره 98: البینة




به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


کافران اهل کتاب و مشرکان دست‏بردار نبودند تا دلیلى آشکار بر ایشان آید (1)
لَمْ یَکُنِ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَالْمُشْرِکِینَ مُنفَکِّینَ حَتَّى تَأْتِیَهُمُ الْبَیِّنَةُ ﴿1﴾


فرستاده‏اى از جانب خدا که [بر آنان] صحیفه‏هایى پاک را تلاوت کند (2)
رَسُولٌ مِّنَ اللَّهِ یَتْلُو صُحُفًا مُّطَهَّرَةً ﴿2﴾


که در آنها نوشته‏هاى استوار است (3)
فِیهَا کُتُبٌ قَیِّمَةٌ ﴿3﴾


و اهل کتاب دستخوش پراکندگى نشدند مگر پس از آنکه برهان آشکار براى آنان آمد (4)
وَمَا تَفَرَّقَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ إِلَّا مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَیِّنَةُ ﴿4﴾


و فرمان نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند و در حالى که به توحید گراییده‏اند دین [خود] را براى او خالص گردانند و نماز برپا دارند و زکات بدهند و دین [ثابت و] پایدار همین است (5)
وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاء وَیُقِیمُوا الصَّلَاةَ وَیُؤْتُوا الزَّکَاةَ وَذَلِکَ دِینُ الْقَیِّمَةِ ﴿5﴾


کسانى از اهل کتاب که کفر ورزیده‏اند و [نیز] مشرکان در آتش دوزخند [و] در آن همواره مى‏مانند اینانند که بدترین آفریدگانند (6)
إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَالْمُشْرِکِینَ فِی نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِینَ فِیهَا أُوْلَئِکَ هُمْ شَرُّ الْبَرِیَّةِ ﴿6﴾


در حقیقت کسانى که گرویده و کارهاى شایسته کرده‏اند آنانند که بهترین آفریدگانند (7)
إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ ﴿7﴾


پاداش آنان نزد پروردگارشان باغهاى همیشگى است که از زیر [درختان] آن نهرها روان است جاودانه در آن همى مانند خدا از آنان خشنود است و [آنان نیز] از او خشنود این [پاداش] براى کسى است که از پروردگارش بترسد (8)
جَزَاؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا أَبَدًا رَّضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَلِکَ لِمَنْ خَشِیَ رَبَّهُ ﴿8﴾

سوره 99: الزلزلة




به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


آنگاه که زمین به لرزش [شدید] خود لرزانیده شود (1)
إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا ﴿1﴾


و زمین بارهاى سنگین خود را برون افکند (2)
وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا ﴿2﴾


و انسان گوید [زمین] را چه شده است (3)
وَقَالَ الْإِنسَانُ مَا لَهَا ﴿3﴾


آن روز است که [زمین] خبرهاى خود را باز گوید (4)
یَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا ﴿4﴾


[همان گونه] که پروردگارت بدان وحى کرده است (5)
بِأَنَّ رَبَّکَ أَوْحَى لَهَا ﴿5﴾


آن روز مردم [به حال] پراکنده برآیند تا [نتیجه] کارهایشان به آنان نشان داده شود (6)
یَوْمَئِذٍ یَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتًا لِّیُرَوْا أَعْمَالَهُمْ ﴿6﴾


پس هر که هموزن ذره‏اى نیکى کند [نتیجه] آن را خواهد دید (7)
فَمَن یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَیْرًا یَرَهُ ﴿7﴾


و هر که هموزن ذره‏اى بدى کند [نتیجه] آن را خواهد دید (8)
وَمَن یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یَرَهُ ﴿8﴾


سوره 100: العادیات




به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


سوگند به مادیانهائى که با همهمه تازانند و با سم[هاى] خود از سنگ آتش مى‏جهانند (1)
وَالْعَادِیَاتِ ضَبْحًا ﴿1﴾


و برق [از سنگ] همى جهانند (2)
فَالْمُورِیَاتِ قَدْحًا ﴿2﴾


و صبحگاهان هجوم آرند (3)
فَالْمُغِیرَاتِ صُبْحًا ﴿3﴾


و با آن [یورش] گردى برانگیزند (4)
فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا ﴿4﴾


و بدان [هجوم] در دل گروهى درآیند (5)
فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا ﴿5﴾


که انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است (6)
إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ ﴿6﴾


و او خود بر این [امر] نیک گواه است (7)
وَإِنَّهُ عَلَى ذَلِکَ لَشَهِیدٌ ﴿7﴾


و راستى او سخت‏شیفته مال است (8)
وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَیْرِ لَشَدِیدٌ ﴿8﴾


مگر نمى‏داند که چون آنچه در گورهاست بیرون ریخته گردد (9)
أَفَلَا یَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِی الْقُبُورِ ﴿9﴾


و آنچه در سینه‏هاست فاش شود (10)
وَحُصِّلَ مَا فِی الصُّدُورِ ﴿10﴾


در چنان روزى پروردگارشان به [حال] ایشان نیک آگاه است (11)
إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ یَوْمَئِذٍ لَّخَبِیرٌ ﴿11﴾


قطعات صوتی

  • عنوان
    زمان
  • 29:08

مشخصات

سایر مشخصات

تصاویر

تلاوت‌هایی از این قاری

پایگاه قرآن