فهرست
قاف ، رحمان ، علق

تلاوت تحقیق حجاج هنداوی قاف ، رحمان ، علق

  • 52 دقیقه مدت
  • 59 دریافت شده
تلاوت: غیرایرانی متاخر
تلاوت:
تلاوت: مجلسی
ملیت قاری: مصری
این تلاوت شامل آیات سوره های قاف ، رحمان ، علق است که در سال 2017 میلادی اجرا شده است .
سوره 50: ق

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


قاف سوگند به قرآن باشکوه (1)
ق وَالْقُرْآنِ الْمَجِیدِ ﴿1﴾


[که آنان نگرویدند] بلکه از اینکه هشداردهنده‏اى از خودشان برایشان آمد در شگفت‏شدند و کافران گفتند این [محمد و حکایت معاد] چیزى عجیب است (2)
بَلْ عَجِبُوا أَن جَاءهُمْ مُنذِرٌ مِّنْهُمْ فَقَالَ الْکَافِرُونَ هَذَا شَیْءٌ عَجِیبٌ ﴿2﴾


آیا چون مردیم و خاک شدیم [زنده مى‏شویم] این بازگشتى بعید است (3)
أَئِذَا مِتْنَا وَکُنَّا تُرَابًا ذَلِکَ رَجْعٌ بَعِیدٌ ﴿3﴾


قطعا دانسته‏ایم که زمین [چه مقدار] از اجسادشان فرو مى‏کاهد و پیش ما کتاب ضبطکننده‏اى است (4)
قَدْ عَلِمْنَا مَا تَنقُصُ الْأَرْضُ مِنْهُمْ وَعِندَنَا کِتَابٌ حَفِیظٌ ﴿4﴾


[نه] بلکه حقیقت را وقتى برایشان آمد دروغ خواندند و آنها در کارى سردرگم [مانده]اند (5)
بَلْ کَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءهُمْ فَهُمْ فِی أَمْرٍ مَّرِیجٍ ﴿5﴾


مگر به آسمان بالاى سرشان ننگریسته‏اند که چگونه آن را ساخته و زینتش داده‏ایم و براى آن هیچ گونه شکافتگى نیست (6)
أَفَلَمْ یَنظُرُوا إِلَى السَّمَاء فَوْقَهُمْ کَیْفَ بَنَیْنَاهَا وَزَیَّنَّاهَا وَمَا لَهَا مِن فُرُوجٍ ﴿6﴾


و زمین را گستردیم و در آن لنگر[آسا کوه]ها فرو افکندیم و در آن از هر گونه جفت دل‏انگیز رویانیدیم (7)
وَالْأَرْضَ مَدَدْنَاهَا وَأَلْقَیْنَا فِیهَا رَوَاسِیَ وَأَنبَتْنَا فِیهَا مِن کُلِّ زَوْجٍ بَهِیجٍ ﴿7﴾


[تا] براى هر بنده توبه‏کارى بینش‏افزا و پندآموز باشد (8)
تَبْصِرَةً وَذِکْرَى لِکُلِّ عَبْدٍ مُّنِیبٍ ﴿8﴾


و از آسمان آبى پر برکت فرود آوردیم پس بدان [وسیله] باغها و دانه‏هاى دروکردنى رویانیدیم (9)
وَنَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً مُّبَارَکًا فَأَنبَتْنَا بِهِ جَنَّاتٍ وَحَبَّ الْحَصِیدِ ﴿9﴾


و درختان تناور خرما که خوشه[هاى] روى هم چیده دارند (10)
وَالنَّخْلَ بَاسِقَاتٍ لَّهَا طَلْعٌ نَّضِیدٌ ﴿10﴾


[اینها همه] براى روزى بندگان [من] است و با آن [آب] سرزمین مرده‏اى را زنده گردانیدیم رستاخیز [نیز] چنین است (11)
رِزْقًا لِّلْعِبَادِ وَأَحْیَیْنَا بِهِ بَلْدَةً مَّیْتًا کَذَلِکَ الْخُرُوجُ ﴿11﴾


پیش از ایشان قوم نوح و اصحاب رس و ثمود (12)
کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَأَصْحَابُ الرَّسِّ وَثَمُودُ ﴿12﴾


و عاد و فرعون و برادران لوط (13)
وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ وَإِخْوَانُ لُوطٍ ﴿13﴾


و بیشه‏نشینان و قوم تبع به تکذیب پرداختند همگى فرستادگان [ما] را به دروغ گرفتند و [در نتیجه] تهدید [من] واجب آمد (14)
وَأَصْحَابُ الْأَیْکَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ کُلٌّ کَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِیدِ ﴿14﴾


مگر از آفرینش نخستین [خود] به تنگ آمدیم [نه] بلکه آنها از خلق جدید در شبهه‏اند (15)
أَفَعَیِینَا بِالْخَلْقِ الْأَوَّلِ بَلْ هُمْ فِی لَبْسٍ مِّنْ خَلْقٍ جَدِیدٍ ﴿15﴾


و ما انسان را آفریده‏ایم و مى‏دانیم که نفس او چه وسوسه‏اى به او مى‏کند و ما از شاهرگ [او] به او نزدیکتریم (16)
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ ﴿16﴾


آنگاه که دو [فرشته] دریافت‏کننده از راست و از چپ مراقب نشسته‏اند (17)
إِذْ یَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّیَانِ عَنِ الْیَمِینِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِیدٌ ﴿17﴾


[آدمى] هیچ سخنى را به لفظ درنمى‏آورد مگر اینکه مراقبى آماده نزد او [آن را ضبط مى‏کند] (18)
مَا یَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَیْهِ رَقِیبٌ عَتِیدٌ ﴿18﴾


و سکرات مرگ به راستى در رسید این همان است که از آن مى‏گریختى (19)
وَجَاءتْ سَکْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ذَلِکَ مَا کُنتَ مِنْهُ تَحِیدُ ﴿19﴾


و در صور دمیده شود این است روز تهدید [من] (20)
وَنُفِخَ فِی الصُّورِ ذَلِکَ یَوْمُ الْوَعِیدِ ﴿20﴾


و هر کسى مى‏آید [در حالى که] با او سوق‏دهنده و گواهى‏دهنده‏اى است (21)
وَجَاءتْ کُلُّ نَفْسٍ مَّعَهَا سَائِقٌ وَشَهِیدٌ ﴿21﴾


[به او مى‏گویند] واقعا که از این [حال] سخت در غفلت بودى و[لى] ما پرده‏ات را [از جلوى چشمانت] برداشتیم و دیده‏ات امروز تیز است (22)
لَقَدْ کُنتَ فِی غَفْلَةٍ مِّنْ هَذَا فَکَشَفْنَا عَنکَ غِطَاءکَ فَبَصَرُکَ الْیَوْمَ حَدِیدٌ ﴿22﴾


و [فرشته] همنشین او مى‏گوید این است آنچه پیش من آماده است [و ثبت کرده‏ام] (23)
وَقَالَ قَرِینُهُ هَذَا مَا لَدَیَّ عَتِیدٌ ﴿23﴾


[به آن دو فرشته خطاب مى‏شود] هر کافر سرسختى را در جهنم فروافکنید (24)
أَلْقِیَا فِی جَهَنَّمَ کُلَّ کَفَّارٍ عَنِیدٍ ﴿24﴾


[هر] بازدارنده از خیرى [هر] متجاوز شکاکى (25)
مَّنَّاعٍ لِّلْخَیْرِ مُعْتَدٍ مُّرِیبٍ ﴿25﴾


که با خداوند خدایى دیگر قرار داد [اى دو فرشته] او را در عذاب شدید فرو افکنید (26)
الَّذِی جَعَلَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ فَأَلْقِیَاهُ فِی الْعَذَابِ الشَّدِیدِ ﴿26﴾


[شیطان] همدمش مى‏گوید پروردگار ما من او را به عصیان وانداشتم لیکن [خودش] در گمراهى دور و درازى بود (27)
قَالَ قَرِینُهُ رَبَّنَا مَا أَطْغَیْتُهُ وَلَکِن کَانَ فِی ضَلَالٍ بَعِیدٍ ﴿27﴾


[خدا] مى‏فرماید در پیشگاه من با همدیگر مستیزید [که] از پیش به شما هشدار داده بودم (28)
قَالَ لَا تَخْتَصِمُوا لَدَیَّ وَقَدْ قَدَّمْتُ إِلَیْکُم بِالْوَعِیدِ ﴿28﴾


پیش من حکم دگرگون نمى‏شود و من [نسبت] به بندگانم بیدادگر نیستم (29)
مَا یُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَیَّ وَمَا أَنَا بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِیدِ ﴿29﴾


آن روز که [ما] به دوزخ مى‏گوییم آیا پر شدى و مى‏گوید آیا باز هم هست (30)
یَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَتَقُولُ هَلْ مِن مَّزِیدٍ ﴿30﴾


و بهشت را براى پرهیزگاران نزدیک گردانند بى‏آنکه دور باشد (31)
وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِینَ غَیْرَ بَعِیدٍ ﴿31﴾


[و به آنان گویند] این همان است که وعده یافته‏اید [و] براى هر توبه‏کار نگهبان [حدود خدا] خواهد بود (32)
هَذَا مَا تُوعَدُونَ لِکُلِّ أَوَّابٍ حَفِیظٍ ﴿32﴾


آنکه در نهان از خداى بخشنده بترسد و با دلى توبه‏کار [باز] آید (33)
مَنْ خَشِیَ الرَّحْمَن بِالْغَیْبِ وَجَاء بِقَلْبٍ مُّنِیبٍ ﴿33﴾


به سلامت [و شادکامى] در آن درآیید [که] این روز جاودانگى است (34)
ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ ذَلِکَ یَوْمُ الْخُلُودِ ﴿34﴾


هر چه بخواهند در آنجا دارند و پیش ما فزونتر [هم] هست (35)
لَهُم مَّا یَشَاؤُونَ فِیهَا وَلَدَیْنَا مَزِیدٌ ﴿35﴾


و چه بسا نسلها که پیش از ایشان هلاک کردیم که [بس] نیرومندتر از اینان بودند و در شهرها پرسه زده بودند [اما سرانجام] مگر گریزگاهى بود (36)
وَکَمْ أَهْلَکْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هُمْ أَشَدُّ مِنْهُم بَطْشًا فَنَقَّبُوا فِی الْبِلَادِ هَلْ مِن مَّحِیصٍ ﴿36﴾


قطعا در این [عقوبتها] براى هر صاحبدل و حق نیوشى که خود به گواهى ایستد عبرتى است (37)
إِنَّ فِی ذَلِکَ لَذِکْرَى لِمَن کَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِیدٌ ﴿37﴾


و در حقیقت آسمانها و زمین و آنچه را که میان آن دو است در شش هنگام آفریدیم و احساس ماندگى نکردیم (38)
وَلَقَدْ خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا فِی سِتَّةِ أَیَّامٍ وَمَا مَسَّنَا مِن لُّغُوبٍ ﴿38﴾


و بر آنچه مى‏گویند صبر کن و پیش از برآمدن آفتاب و پیش از غروب به ستایش پروردگارت تسبیح گوى (39)
فَاصْبِرْ عَلَى مَا یَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِ ﴿39﴾


و پاره‏اى از شب و به دنبال سجود [به صورت تعقیب و نافله] او را تسبیح گوى (40)
وَمِنَ اللَّیْلِ فَسَبِّحْهُ وَأَدْبَارَ السُّجُودِ ﴿40﴾


و روزى که منادى از جایى نزدیک ندا درمى‏دهد به گوش باش (41)
وَاسْتَمِعْ یَوْمَ یُنَادِ الْمُنَادِ مِن مَّکَانٍ قَرِیبٍ ﴿41﴾


روزى که فریاد [رستاخیز] را به حق مى‏شنوند آن [روز] روز بیرون آمدن [از زمین] است (42)
یَوْمَ یَسْمَعُونَ الصَّیْحَةَ بِالْحَقِّ ذَلِکَ یَوْمُ الْخُرُوجِ ﴿42﴾


ماییم که خود زندگى مى‏بخشیم و به مرگ مى‏رسانیم و برگشت به سوى ماست (43)
إِنَّا نَحْنُ نُحْیِی وَنُمِیتُ وَإِلَیْنَا الْمَصِیرُ ﴿43﴾


روزى که زمین به سرعت از [اجساد] آنان جدا و شکافته مى‏شود این حشرى است که بر ما آسان خواهد بود (44)
یَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ذَلِکَ حَشْرٌ عَلَیْنَا یَسِیرٌ ﴿44﴾


ما به آنچه مى‏گویند داناتریم و تو به زور وادارنده آنان نیستى پس به [وسیله] قرآن هر که را از تهدید [من] مى‏ترسد پند ده (45)
نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا یَقُولُونَ وَمَا أَنتَ عَلَیْهِم بِجَبَّارٍ فَذَکِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن یَخَافُ وَعِیدِ ﴿45﴾


سوره 55: الرحمن




به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


[خداى] رحمان (1)
الرَّحْمَنُ ﴿1﴾


قرآن را یاد داد (2)
عَلَّمَ الْقُرْآنَ ﴿2﴾


انسان را آفرید (3)
خَلَقَ الْإِنسَانَ ﴿3﴾


به او بیان آموخت (4)
عَلَّمَهُ الْبَیَانَ ﴿4﴾


خورشید و ماه بر حسابى [روان]اند (5)
الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ ﴿5﴾


و بوته و درخت چهره‏سایانند (6)
وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ یَسْجُدَانِ ﴿6﴾


و آسمان را برافراشت و ترازو را گذاشت (7)
وَالسَّمَاء رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْمِیزَانَ ﴿7﴾


تا مبادا از اندازه درگذرید (8)
أَلَّا تَطْغَوْا فِی الْمِیزَانِ ﴿8﴾


و وزن را به انصاف برپا دارید و در سنجش مکاهید (9)
وَأَقِیمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِیزَانَ ﴿9﴾


و زمین را براى مردم نهاد (10)
وَالْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ ﴿10﴾


در آن میوه [ها] و نخلها با خوشه‏هاى غلاف دار (11)
فِیهَا فَاکِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذَاتُ الْأَکْمَامِ ﴿11﴾


و دانه‏هاى پوست‏دار و گیاهان خوشبوست (12)
وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّیْحَانُ ﴿12﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (13)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿13﴾


انسان را از گل خشکیده‏اى سفال مانند آفرید (14)
خَلَقَ الْإِنسَانَ مِن صَلْصَالٍ کَالْفَخَّارِ ﴿14﴾


و جن را از تشعشعى از آتش خلق کرد (15)
وَخَلَقَ الْجَانَّ مِن مَّارِجٍ مِّن نَّارٍ ﴿15﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (16)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿16﴾


پروردگار دو خاور و پروردگار دو باختر (17)
رَبُّ الْمَشْرِقَیْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَیْنِ ﴿17﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (18)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿18﴾


دو دریا را [به گونه‏اى] روان کرد [که] با هم برخورد کنند (19)
مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیَانِ ﴿19﴾


میان آن دو حد فاصلى است که به هم تجاوز نمى‏کنند (20)
بَیْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَّا یَبْغِیَانِ ﴿20﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (21)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿21﴾


از هر دو [دریا] مروارید و مرجان برآید (22)
یَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ ﴿22﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (23)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿23﴾


و او راست در دریا سفینه‏هاى بادبان‏دار بلند همچون کوهها (24)
وَلَهُ الْجَوَارِ الْمُنشَآتُ فِی الْبَحْرِ کَالْأَعْلَامِ ﴿24﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (25)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿25﴾


هر چه بر [زمین] است فانى‏شونده است (26)
کُلُّ مَنْ عَلَیْهَا فَانٍ ﴿26﴾


و ذات باشکوه و ارجمند پروردگارت باقى خواهد ماند (27)
وَیَبْقَى وَجْهُ رَبِّکَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِکْرَامِ ﴿27﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (28)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿28﴾


هر که در آسمانها و زمین است از او درخواست مى‏کند هر زمان او در کارى است (29)
یَسْأَلُهُ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فِی شَأْنٍ ﴿29﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (30)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿30﴾


اى جن و انس زودا که به شما بپردازیم (31)
سَنَفْرُغُ لَکُمْ أَیُّهَا الثَّقَلَانِ ﴿31﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (32)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿32﴾


اى گروه جنیان و انسیان اگر مى‏توانید از کرانه‏هاى آسمانها و زمین به بیرون رخنه کنید پس رخنه کنید [ولى] جز با [به دست آوردن] تسلطى رخنه نمى‏کنید (33)
یَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَن تَنفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانفُذُوا لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ ﴿33﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (34)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿34﴾


بر سر شما شراره‏هایى از [نوع] تفته آهن و مس فرو فرستاده خواهد شد و [از کسى] یارى نتوانید طلبید (35)
یُرْسَلُ عَلَیْکُمَا شُوَاظٌ مِّن نَّارٍ وَنُحَاسٌ فَلَا تَنتَصِرَانِ ﴿35﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (36)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿36﴾


پس آنگاه که آسمان از هم شکافد و چون چرم گلگون گردد (37)
فَإِذَا انشَقَّتِ السَّمَاء فَکَانَتْ وَرْدَةً کَالدِّهَانِ ﴿37﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (38)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿38﴾


در آن روز هیچ انس و جنى از گناهش پرسیده نشود (39)
فَیَوْمَئِذٍ لَّا یُسْأَلُ عَن ذَنبِهِ إِنسٌ وَلَا جَانٌّ ﴿39﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (40)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿40﴾


تبهکاران از سیمایشان شناخته مى‏شوند و از پیشانى و پایشان بگیرند (41)
یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِیمَاهُمْ فَیُؤْخَذُ بِالنَّوَاصِی وَالْأَقْدَامِ ﴿41﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (42)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿42﴾


این است همان جهنمى که تبهکاران آن را دروغ مى‏خواندند (43)
هَذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِی یُکَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُونَ ﴿43﴾


میان [آتش] و میان آب جوشان سرگردان باشند (44)
یَطُوفُونَ بَیْنَهَا وَبَیْنَ حَمِیمٍ آنٍ ﴿44﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (45)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿45﴾


و هر کس را که از مقام پروردگارش بترسد دو باغ است (46)
وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ ﴿46﴾


پس کدامیک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (47)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿47﴾


که داراى شاخسارانند (48)
ذَوَاتَا أَفْنَانٍ ﴿48﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (49)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿49﴾


در آن دو [باغ] دو چشمه روان است (50)
فِیهِمَا عَیْنَانِ تَجْرِیَانِ ﴿50﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (51)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿51﴾


در آن دو [باغ] از هر میوه‏اى دو گونه است (52)
فِیهِمَا مِن کُلِّ فَاکِهَةٍ زَوْجَانِ ﴿52﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (53)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿53﴾


بر بسترهایى که آستر آنها از ابریشم درشت‏بافت است تکیه آنند و چیدن میوه [از] آن دو باغ [به آسانى] در دسترس است (54)
مُتَّکِئِینَ عَلَى فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ وَجَنَى الْجَنَّتَیْنِ دَانٍ ﴿54﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (55)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿55﴾


در آن [باغها دلبرانى] فروهشته‏نگاهند که دست هیچ انس و جنى پیش از ایشان به آنها نرسیده است (56)
فِیهِنَّ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ لَمْ یَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ ﴿56﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (57)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿57﴾


گویى که آنها یاقوت و مرجانند (58)
کَأَنَّهُنَّ الْیَاقُوتُ وَالْمَرْجَانُ ﴿58﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (59)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿59﴾


مگر پاداش احسان جز احسان است (60)
هَلْ جَزَاء الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ ﴿60﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (61)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿61﴾


و غیر از آن دو [باغ] دو باغ [دیگر نیز] هست (62)
وَمِن دُونِهِمَا جَنَّتَانِ ﴿62﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (63)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿63﴾


که از [شدت] سبزى سیه‏گون مى‏نماید (64)
مُدْهَامَّتَانِ ﴿64﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (65)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿65﴾


در آن دو [باغ] دو چشمه همواره جوشان است (66)
فِیهِمَا عَیْنَانِ نَضَّاخَتَانِ ﴿66﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (67)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿67﴾


در آن دو میوه و خرما و انار است (68)
فِیهِمَا فَاکِهَةٌ وَنَخْلٌ وَرُمَّانٌ ﴿68﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (69)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿69﴾


در آنجا [زنانى] نکوخوى و نکورویند (70)
فِیهِنَّ خَیْرَاتٌ حِسَانٌ ﴿70﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (71)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿71﴾


حورانى پرده‏نشین در [دل] خیمه‏ها (72)
حُورٌ مَّقْصُورَاتٌ فِی الْخِیَامِ ﴿72﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (73)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿73﴾


دست هیچ انس و جنى پیش از ایشان به آنها نرسیده است (74)
لَمْ یَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ ﴿74﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (75)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿75﴾


بر بالش سبز و فرش نیکو تکیه زده‏اند (76)
مُتَّکِئِینَ عَلَى رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَعَبْقَرِیٍّ حِسَانٍ ﴿76﴾


پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید (77)
فَبِأَیِّ آلَاء رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿77﴾


خجسته باد نام پروردگار شکوهمند و بزرگوارت (78)
تَبَارَکَ اسْمُ رَبِّکَ ذِی الْجَلَالِ وَالْإِکْرَامِ ﴿78﴾




سوره 96: العلق




به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


بخوان به نام پروردگارت که آفرید (1)
اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذِی خَلَقَ ﴿1﴾


انسان را از علق آفرید (2)
خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ ﴿2﴾


بخوان و پروردگار تو کریمترین [کریمان] است (3)
اقْرَأْ وَرَبُّکَ الْأَکْرَمُ ﴿3﴾


همان کس که به وسیله قلم آموخت (4)
الَّذِی عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ﴿4﴾


آنچه را که انسان نمى‏دانست [بتدریج به او] آموخت (5)
عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ ﴿5﴾


حقا که انسان سرکشى مى‏کند (6)
کَلَّا إِنَّ الْإِنسَانَ لَیَطْغَى ﴿6﴾


همین که خود را بى‏نیاز پندارد (7)
أَن رَّآهُ اسْتَغْنَى ﴿7﴾


در حقیقت بازگشت به سوى پروردگار توست (8)
إِنَّ إِلَى رَبِّکَ الرُّجْعَى ﴿8﴾


آیا دیدى آن کس را که باز مى‏داشت (9)
أَرَأَیْتَ الَّذِی یَنْهَى ﴿9﴾


بنده‏اى را آنگاه که نماز مى‏گزارد (10)
عَبْدًا إِذَا صَلَّى ﴿10﴾


چه پندارى اگر او بر هدایت باشد (11)
أَرَأَیْتَ إِن کَانَ عَلَى الْهُدَى ﴿11﴾


یا به پرهیزگارى وادارد [براى او بهتر نیست] (12)
أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى ﴿12﴾


[و باز] آیا چه پندارى [که] اگر او به تکذیب پردازد و روى برگرداند [چه کیفرى در پیش دارد] (13)
أَرَأَیْتَ إِن کَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿13﴾


مگر ندانسته که خدا مى‏بیند (14)
أَلَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَرَى ﴿14﴾


زنهار اگر باز نایستد موى پیشانى [او] را سخت بگیریم (15)
کَلَّا لَئِن لَّمْ یَنتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِیَةِ ﴿15﴾


[همان] موى پیشانى دروغزن گناه‏پیشه را (16)
نَاصِیَةٍ کَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ﴿16﴾


[بگو] تا گروه خود را بخواند (17)
فَلْیَدْعُ نَادِیَه ﴿17﴾


بزودى آتشبانان را فرا خوانیم (18)
سَنَدْعُ الزَّبَانِیَةَ ﴿18﴾


زنهار فرمانش مبر و سجده کن و خود را [به خدا] نزدیک گردان (19)
کَلَّا لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ﴿19﴾

قطعات صوتی

  • عنوان
    زمان
  • 52:23

مشخصات

سایر مشخصات

تصاویر

تلاوت‌هایی از این قاری

پایگاه قرآن