فهرست
ترتیل حنانه خلفی- جزء 14

تلاوت ترتیل حنانه خلفی ترتیل حنانه خلفی- جزء 14

  • 50 دقیقه مدت
  • 918 دریافت شده
تلاوت: خانم‌ها
تلاوت:
تلاوت: استودیویی
ملیت قاری: ایرانی
این تلاوت شامل سوره های مبارکه حجر و نحل به صورت کامل است.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
به نام خداوند رحمتگر مهربان

الر تِلْکَ آیَاتُ الْکِتَابِ وَقُرْآنٍ مُبِینٍ ﴿1﴾

الر الف لام راء این آیات کتاب آسمانى و قرآن مبین است‏ (1)

رُبَمَا یَوَدُّ الَّذِینَ کَفَرُوا لَوْ کَانُوا مُسْلِمِینَ ﴿2﴾

چه بسا کافران آرزو کنند که کاش مسلمان بودند (2)

ذَرْهُمْ یَأْکُلُوا وَیَتَمَتَّعُوا وَیُلْهِهِمُ الْأَمَلُ فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ ﴿3﴾

رهایشان کن تا بخورند و بهره‏مند شوند، و آرزوها سرگرمشان بدارد، زودا که بدانند (3)

وَمَا أَهْلَکْنَا مِنْ قَرْیَةٍ إِلَّا وَلَهَا کِتَابٌ مَعْلُومٌ ﴿4﴾

و ما [اهل‏] هیچ شهرى را نابود نکردیم مگر آنکه اجل مکتوب و معینى داشت‏ (4)

مَا تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا یَسْتَأْخِرُونَ ﴿5﴾

هیچ امتى از اجلش پیش و پس نیفتد (5)

وَقَالُوا یَا أَیُّهَا الَّذِی نُزِّلَ عَلَیْهِ الذِّکْرُ إِنَّکَ لَمَجْنُونٌ ﴿6﴾

و گفتند اى کسى که قرآن بر او نازل شده است، به یقین تو دیوانه‏اى‏ (6)

لَوْ مَا تَأْتِینَا بِالْمَلَائِکَةِ إِنْ کُنْتَ مِنَ الصَّادِقِینَ ﴿7﴾

و اگر راست مى‏گویى چرا فرشتگان را براى ما نمى‏آورى؟ (7)

مَا نُنَزِّلُ الْمَلَائِکَةَ إِلَّا بِالْحَقِّ وَمَا کَانُوا إِذًا مُنْظَرِینَ ﴿8﴾

[باید بدانند که‏] ما فرشتگان را جز به حق نازل نمى‏کنیم، و در آن صورت هم [که نازل کنیم‏] مهلت نخواهند یافت‏ (8)

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ ﴿9﴾

همانا ما قرآن را نازل کرده‏ایم و ما خود نگهبان آنیم‏ (9)

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِکَ فِی شِیَعِ الْأَوَّلِینَ ﴿10﴾

و به راستى پیش از تو [پیامبرانى‏] به میان امتهاى نخستین فرستاده‏ایم‏ (10)

وَمَا یَأْتِیهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا کَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُونَ ﴿11﴾

و هیچ پیامبرى براى آنان نیامد مگر آنکه او را ریشخند مى‏کردند (11)

کَذَلِکَ نَسْلُکُهُ فِی قُلُوبِ الْمُجْرِمِینَ ﴿12﴾

بدین‏سان آن را در دل گناهکاران راه مى‏دهیم‏ (12)

لَا یُؤْمِنُونَ بِهِ وَقَدْ خَلَتْ سُنَّةُ الْأَوَّلِینَ ﴿13﴾

[که‏] به آن ایمان نمى‏آورند، و سنت پیشینیان [نیز چنین‏] گذشته است‏ (13)

وَلَوْ فَتَحْنَا عَلَیْهِمْ بَابًا مِنَ السَّمَاءِ فَظَلُّوا فِیهِ یَعْرُجُونَ ﴿14﴾

و اگر بر آنان درى از [درهاى‏] آسمان مى‏گشودیم و آنان به آن عروج مى‏کردند (14)

لَقَالُوا إِنَّمَا سُکِّرَتْ أَبْصَارُنَا بَلْ نَحْنُ قَوْمٌ مَسْحُورُونَ ﴿15﴾

باز بى‏شبهه مى‏گفتند ما فقط چشم‏بندى شده‏ایم، بلکه قومى جادوزده هستیم‏ (15)

وَلَقَدْ جَعَلْنَا فِی السَّمَاءِ بُرُوجًا وَزَیَّنَّاهَا لِلنَّاظِرِینَ ﴿16﴾

به راستى در آسمان برجهایى آفریدیم و آن را در چشم تماشاگران آراستیم‏ (16)

وَحَفِظْنَاهَا مِنْ کُلِّ شَیْطَانٍ رَجِیمٍ ﴿17﴾

و از [دستبرد] هر شیطان مطرودى محفوظ داشتیم‏ (17)

إِلَّا مَنِ اسْتَرَقَ السَّمْعَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ مُبِینٌ ﴿18﴾

مگر کسى که دزدانه [رازى‏] بشنود، که شهابى روشن در پى او خواهد افتاد (18)

وَالْأَرْضَ مَدَدْنَاهَا وَأَلْقَیْنَا فِیهَا رَوَاسِیَ وَأَنْبَتْنَا فِیهَا مِنْ کُلِّ شَیْءٍ مَوْزُونٍ ﴿19﴾

و زمین را گسترانیدیم و در آن کوههاى استوار در انداختیم و در آن از هر چیز سنجیده‏اى رویانیدیم‏ (19)

وَجَعَلْنَا لَکُمْ فِیهَا مَعَایِشَ وَمَنْ لَسْتُمْ لَهُ بِرَازِقِینَ ﴿20﴾

و در آن براى شما و براى آنان که شما روزى‏دهشان نیستید، زیستمایه‏ها پدید آوردیم‏ (20)

وَإِنْ مِنْ شَیْءٍ إِلَّا عِنْدَنَا خَزَائِنُهُ وَمَا نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ ﴿21﴾

و هیچ چیز نیست مگر آنکه گنجینه‏هایش نزد ماست، و جز به اندازه معین از آن پدید نمى‏آوریم‏ (21)

وَأَرْسَلْنَا الرِّیَاحَ لَوَاقِحَ فَأَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَسْقَیْنَاکُمُوهُ وَمَا أَنْتُمْ لَهُ بِخَازِنِینَ ﴿22﴾

و بادهاى بارآور را فرستادیم و از آسمان آبى فرو فرستادیم، آنگاه شما را از آن سیراب کردیم و شما خزانه‏دار آن نیستید (22)

وَإِنَّا لَنَحْنُ نُحْیِی وَنُمِیتُ وَنَحْنُ الْوَارِثُونَ ﴿23﴾

و ماییم که زنده مى‏داریم و مى‏میرانیم و ما بازمانده [جاوید]ایم‏ (23)

وَلَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَقْدِمِینَ مِنْکُمْ وَلَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَأْخِرِینَ ﴿24﴾

و پیشینیان و پسینیان‏شما را به خوبى مى‏شناسیم‏ (24)

وَإِنَّ رَبَّکَ هُوَ یَحْشُرُهُمْ إِنَّهُ حَکِیمٌ عَلِیمٌ ﴿25﴾

و بى‏گمان پروردگارت آنان را محشور مى‏گرداند، که او فرزانه داناست‏ (25)

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ مِنْ صَلْصَالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ ﴿26﴾

و انسان [/ آدم‏] را از گل خشک بازمانده از لجنى بویناک آفریده‏ایم‏ (26)

وَالْجَانَّ خَلَقْنَاهُ مِنْ قَبْلُ مِنْ نَارِ السَّمُومِ ﴿27﴾

و پیشتر جن [/ابلیس‏] را از آتشباد آفریده بودیم‏ (27)

وَإِذْ قَالَ رَبُّکَ لِلْمَلَائِکَةِ إِنِّی خَالِقٌ بَشَرًا مِنْ صَلْصَالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ﴿28﴾

و چنین بود که پروردگارت به فرشتگان فرمود من آفریننده انسانى از گل خشک بازمانده از لجنى بویناک هستم‏ (28)

فَإِذَا سَوَّیْتُهُ وَنَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِینَ ﴿29﴾

پس چون او را سامان دادم و در آن از روح خود دمیدم در برابر او به سجده در افتید (29)

فَسَجَدَ الْمَلَائِکَةُ کُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ ﴿30﴾

آنگاه فرشتگان همگى سجده بردند (30)

إِلَّا إِبْلِیسَ أَبَى أَنْ یَکُونَ مَعَ السَّاجِدِینَ ﴿31﴾

مگر ابلیس که از اینکه از سجده‏کنندگان باشد، سر باززد (31)

قَالَ یَا إِبْلِیسُ مَا لَکَ أَلَّا تَکُونَ مَعَ السَّاجِدِینَ ﴿32﴾

فرمود اى ابلیس تو را چه مى‏شود که از سجده‏کنندگان نیستى؟ (32)

قَالَ لَمْ أَکُنْ لِأَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهُ مِنْ صَلْصَالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ﴿33﴾
فت من کسى نیستم که به انسانى که از گل خشک بازمانده از لجنى بویناکش آفریده‏اى، سجده برم‏ (33)

قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّکَ رَجِیمٌ ﴿34﴾

فرمود پس از آن [بهشت‏] بیرون شو که تو مطرودى‏ (34)

وَإِنَّ عَلَیْکَ اللَّعْنَةَ إِلَى یَوْمِ الدِّینِ ﴿35﴾

و تا روز جزا بر تو لعنت باد (35)

قَالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنِی إِلَى یَوْمِ یُبْعَثُونَ ﴿36﴾

گفت پروردگارا پس مرا تا روزى که [همگان‏] برانگیخته شوند، مهلت ده‏ (36)

قَالَ فَإِنَّکَ مِنَ الْمُنْظَرِینَ ﴿37﴾

فرمود تو از مهلت یافتگانى‏ (37)

إِلَى یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ ﴿38﴾

تا روز و هنگام معین‏ (38)

قَالَ رَبِّ بِمَا أَغْوَیْتَنِی لَأُزَیِّنَنَّ لَهُمْ فِی الْأَرْضِ وَلَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ﴿39﴾

گفت پروردگارا از آنجا که مرا فریفتى، در روى زمین در نظر آنان [بدى را نیک‏] خواهم آراست، و همگى آنان را به گمراهى خواهم کشاند (39)

إِلَّا عِبَادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ ﴿40﴾

مگر آن بندگان اخلاص یافته‏ات را (40)

قَالَ هَذَا صِرَاطٌ عَلَیَّ مُسْتَقِیمٌ ﴿41﴾

فرمود این راهى است که تا به پیشگاه من مستقیم است‏ (41)

إِنَّ عِبَادِی لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطَانٌ إِلَّا مَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْغَاوِینَ﴿42﴾

بدان که بر بندگان [خالص‏] من دست نخواهى یافت، مگر کسانى از گمراهان که از تو پیروى کنند (42)

وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمَوْعِدُهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿43﴾

و بى‏گمان جهنم میعادگاه همگى آنان است‏ (43)

لَهَا سَبْعَةُ أَبْوَابٍ لِکُلِّ بَابٍ مِنْهُمْ جُزْءٌ مَقْسُومٌ ﴿44﴾

که هفت طبقه دارد و بخشى جدا کرده از آنان خاص هر طبقه است‏ (44)

إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنَّاتٍ وَعُیُونٍ ﴿45﴾

[اما] پرهیزگاران در باغها[ى بهشتى‏] و چشمه‏سارانند (45)

ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ آمِنِینَ ﴿46﴾

[به آنان گویند] به سلامت و در امن و امان به آنجا درآیید (46)

وَنَزَعْنَا مَا فِی صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْوَانًا عَلَى سُرُرٍ مُتَقَابِلِینَ ﴿47﴾

و از سینه‏هاى آنان هر گونه کینه‏اى را مى‏زداییم، و دوستانه بر تختها رویاروى بنشینند (47)

لَا یَمَسُّهُمْ فِیهَا نَصَبٌ وَمَا هُمْ مِنْهَا بِمُخْرَجِینَ ﴿48﴾

نه به آنان در آنجا خستگى و ماندگى رسد، و نه از آنجا بیرونشان کنند (48)

نَبِّئْ عِبَادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ ﴿49﴾

به بندگان من خبر ده که من آمرزگار مهربانم‏ (49)

وَأَنَّ عَذَابِی هُوَ الْعَذَابُ الْأَلِیمُ ﴿50﴾

و [در جاى خود] عذاب من هم عذابى دردناک است‏ (50)

وَنَبِّئْهُمْ عَنْ ضَیْفِ إِبْرَاهِیمَ ﴿51﴾

و به آنان از مهما[نا]ن ابراهیم خبر ده‏ (51)

إِذْ دَخَلُوا عَلَیْهِ فَقَالُوا سَلَامًا قَالَ إِنَّا مِنْکُمْ وَجِلُونَ ﴿52﴾

هنگامى که [فرشتگان‏] بر او وارد شدند و سلام گفتند، گفت ما از شما هراسانیم‏ (52)

قَالُوا لَا تَوْجَلْ إِنَّا نُبَشِّرُکَ بِغُلَامٍ عَلِیمٍ ﴿53﴾

گفتند مترس ما تو را به فرزندى دانا بشارت مى‏دهیم‏ (53)

قَالَ أَبَشَّرْتُمُونِی عَلَى أَنْ مَسَّنِیَ الْکِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ ﴿54﴾

گفت با وجود اینکه پیرى من بالا گرفته است به من بشارت مى‏دهید، چگونه بشارتى به من مى‏دهید؟ (54)

قَالُوا بَشَّرْنَاکَ بِالْحَقِّ فَلَا تَکُنْ مِنَ الْقَانِطِینَ ﴿55﴾

گفتند ما به راستى و درستى به تو بشارت مى‏دهیم، از نومیدان مباش‏ (55)

قَالَ وَمَنْ یَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ ﴿56﴾

گفت و جز گمراهان کسى از رحمت پروردگارش نومید نمى‏شود (56)

قَالَ فَمَا خَطْبُکُمْ أَیُّهَا الْمُرْسَلُونَ ﴿57﴾

گفت اى فرشتگان حال، کار و بار شما چیست؟ (57)

قَالُوا إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمٍ مُجْرِمِینَ ﴿58﴾

گفتند ما به سروقت قومى گنهکار فرستاده شده‏ایم‏ (58)

إِلَّا آلَ لُوطٍ إِنَّا لَمُنَجُّوهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿59﴾

غیر از آل لوط که ما رهاننده همگى آنان هستیم‏ (59)

إِلَّا امْرَأَتَهُ قَدَّرْنَا إِنَّهَا لَمِنَ الْغَابِرِینَ ﴿60﴾

مگر همسرش که مقدر کرده‏ایم که از واپس‏ماندگان [در عذاب‏] باشد (60)

فَلَمَّا جَاءَ آلَ لُوطٍ الْمُرْسَلُونَ ﴿61﴾

آنگاه چون فرشتگان به نزد آل لوط آمدند (61)

قَالَ إِنَّکُمْ قَوْمٌ مُنْکَرُونَ ﴿62﴾

[لوط] گفت شما گروهى ناشناس هستید (62)

قَالُوا بَلْ جِئْنَاکَ بِمَا کَانُوا فِیهِ یَمْتَرُونَ ﴿63﴾

گفتند نه، بلکه ما چیزى را که آنان در آن تردید مى‏کردند، براى تو آورده‏ایم‏ (63)

وَأَتَیْنَاکَ بِالْحَقِّ وَإِنَّا لَصَادِقُونَ ﴿64﴾

و [همان‏] حق را برایت آورده‏ایم و ما راستگوییم‏ (64)

فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّیْلِ وَاتَّبِعْ أَدْبَارَهُمْ وَلَا یَلْتَفِتْ مِنْکُمْ أَحَدٌ وَامْضُوا حَیْثُ تُؤْمَرُونَ ﴿65﴾

پس پاسى از شب گذشته، خانواده‏ات را همراه ببر و از پى آنان روان شو، و هیچ یک از شما باز پس ننگرد، و به جایى که به شما دستور داده مى‏شود روانه شوید (65)

وَقَضَیْنَا إِلَیْهِ ذَلِکَ الْأَمْرَ أَنَّ دَابِرَ هَؤُلَاءِ مَقْطُوعٌ مُصْبِحِینَ ﴿66﴾

و این امر را با او در میان گذاشتیم که بامدادان ریشه اینان برکنده خواهد شد (66)

وَجَاءَ أَهْلُ الْمَدِینَةِ یَسْتَبْشِرُونَ ﴿67﴾

و [از سوى دیگر] مردم شهر شادى کنان باز آمدند (67)

قَالَ إِنَّ هَؤُلَاءِ ضَیْفِی فَلَا تَفْضَحُونِ ﴿68﴾

[لوط] گفت اینان مهمانان من هستند، مرا رسوا مسازید (68)

وَاتَّقُوا اللَّهَ وَلَا تُخْزُونِ ﴿69﴾

و از خداوند پروا کنید و مرا خوار و خفیف مسازید (69)

قَالُوا أَوَلَمْ نَنْهَکَ عَنِ الْعَالَمِینَ ﴿70﴾

گفتند مگر تو را از [مهمان کردن‏] مردمان نهى نکرده بودیم؟ (70)

قَالَ هَؤُلَاءِ بَنَاتِی إِنْ کُنْتُمْ فَاعِلِینَ ﴿71﴾

گفت اگر [از طریق مشروع‏] کارى دارید، اینها دختران من هستند (71)

لَعَمْرُکَ إِنَّهُمْ لَفِی سَکْرَتِهِمْ یَعْمَهُونَ ﴿72﴾

سوگند به جان تو که آنان [قوم لوط] در سر مستى‏شان سرگشته بودند (72)

فَأَخَذَتْهُمُ الصَّیْحَةُ مُشْرِقِینَ ﴿73﴾

آنگاه هنگام طلوع آفتاب، بانگ مرگبار آنان را فرو گرفت‏ (73)

فَجَعَلْنَا عَالِیَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَیْهِمْ حِجَارَةً مِنْ سِجِّیلٍ ﴿74﴾

و آن را زیر و زبر کردیم و بر آن سنگپاره‏هایى از سنگ گل فرو باریدیم‏ (74)

إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِلْمُتَوَسِّمِینَ ﴿75﴾

در این امر براى اشارت‏دانان مایه‏هاى عبرت است‏ (75)

وَإِنَّهَا لَبِسَبِیلٍ مُقِیمٍ ﴿76﴾

و [آثار] آن [شهر] بر سرراهى پایدار است‏ (76)

إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَةً لِلْمُؤْمِنِینَ ﴿77﴾

بى‏گمان در این امر براى مؤمنان مایه عبرت است‏ (77)

وَإِنْ کَانَ أَصْحَابُ الْأَیْکَةِ لَظَالِمِینَ ﴿78﴾

و اهل ایکه ستمکار بودند (78)

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ وَإِنَّهُمَا لَبِإِمَامٍ مُبِینٍ ﴿79﴾

از این روى از آنان انتقام گرفتیم و آنها بر سر راهى آشکار هستند (79)

وَلَقَدْ کَذَّبَ أَصْحَابُ الْحِجْرِ الْمُرْسَلِینَ ﴿80﴾

و به راستى که "اهل حجر" پیامبران را دروغ‏زن شمردند (80)

وَآتَیْنَاهُمْ آیَاتِنَا فَکَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِینَ ﴿81﴾

و معجزات خود را به آنان بخشیدیم ولى از آنها رویگردان بودند (81)

وَکَانُوا یَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُیُوتًا آمِنِینَ ﴿82﴾

و از کوهها خانه‏هایى [براى خود] مى‏تراشیدند که در امان بمانند (82)

فَأَخَذَتْهُمُ الصَّیْحَةُ مُصْبِحِینَ ﴿83﴾

آنگاه بامدادان بانگ مرگبار آنان را فرو گرفت‏ (83)

فَمَا أَغْنَى عَنْهُمْ مَا کَانُوا یَکْسِبُونَ ﴿84﴾

و دستاوردشان [عذاب الهى را] از آنان باز نداشت‏ (84)

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَإِنَّ السَّاعَةَ لَآتِیَةٌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِیلَ ﴿85﴾

و ما آسمانها و زمین و آنچه در میان آنهاست جز به حق نیافریده‏ایم، و قیامت آمدنى است، پس [از آنان‏] در گذر و گذشتى نیکو پیشه کن‏ (85)

إِنَّ رَبَّکَ هُوَ الْخَلَّاقُ الْعَلِیمُ ﴿86﴾

همانا پروردگارت آفرینشگر داناست‏ (86)

وَلَقَدْ آتَیْنَاکَ سَبْعًا مِنَ الْمَثَانِی وَالْقُرْآنَ الْعَظِیمَ ﴿87﴾

و به راستى که به تو سبع‏المثانى و [همگى‏] قرآن عظیم را بخشیدیم‏ (87)

لَا تَمُدَّنَّ عَیْنَیْکَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِنْهُمْ وَلَا تَحْزَنْ عَلَیْهِمْ وَاخْفِضْ جَنَاحَکَ لِلْمُؤْمِنِینَ ﴿88﴾

به چیزى که اصنافى از آنان را به آن بهره‏مند گردانده‏ایم، چشم مدوز، و غم‏خوار آنان مباش و با مؤمنان فروتنى کن‏ (88)

وَقُلْ إِنِّی أَنَا النَّذِیرُ الْمُبِینُ ﴿89﴾

و بگو منم که هشداردهنده آشکارم‏ (89)

کَمَا أَنْزَلْنَا عَلَى الْمُقْتَسِمِینَ ﴿90﴾

همچنانکه [عذاب را] بر تفرقه‏گرایان نیز نازل کرده‏ایم‏ (90)

الَّذِینَ جَعَلُوا الْقُرْآنَ عِضِینَ ﴿91﴾

کسانى که قرآن را بخش بخش کردند (91)

فَوَرَبِّکَ لَنَسْأَلَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿92﴾

سوگند به پروردگارت که از همگى آنان خواهیم پرسید (92)

عَمَّا کَانُوا یَعْمَلُونَ ﴿93﴾

از آنچه مى‏کرده‏اند (93)

فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِینَ ﴿94﴾

پس آنچه دستور یافته‏اى آشکار کن و از مشرکان روى بگردان‏ (94)

إِنَّا کَفَیْنَاکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ ﴿95﴾

ما تو را از [شر] ریشخندکنندگان کفایت [و حمایت‏] مى‏کنیم‏ (95)

الَّذِینَ یَجْعَلُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ ﴿96﴾

کسانى که در جنب خداوند به خدایى دیگر قائلند، زودا که [حقیقت را] بدانند (96)

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّکَ یَضِیقُ صَدْرُکَ بِمَا یَقُولُونَ ﴿97﴾

و به خوبى مى‏دانیم که از آنچه مى‏گویند دلتنگ مى‏شوى‏ (97)

فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ وَکُنْ مِنَ السَّاجِدِینَ ﴿98﴾

پس سپاسگزارانه پروردگارت را تسبیح گوى و از ساجدان باش‏ (98)

وَاعْبُدْ رَبَّکَ حَتَّى یَأْتِیَکَ الْیَقِینُ ﴿99﴾

و پروردگارت را بپرست تا تو را مرگ فرارسد (99)


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
به نام خداوند رحمتگر مهربان

أَتَى أَمْرُ اللَّهِ فَلَا تَسْتَعْجِلُوهُ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا یُشْرِکُونَ ﴿1﴾

عذاب الهى فرا مى‏رسد، در طلب آن شتاب مکنید، او پاک و فراتر است از آنچه با او شریک مى‏سازند (1)

یُنَزِّلُ الْمَلَائِکَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى مَنْ یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاتَّقُونِ ﴿2﴾

فرشتگان را با وحى به امر خویش بر هرکس از بندگانش که بخواهد فرو مى‏فرستد، که هشدار دهید که خدایى جز من نیست، پس از من پروا کنید (2)

خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ تَعَالَى عَمَّا یُشْرِکُونَ ﴿3﴾

آسمانها و زمین را به حق آفریده است، فراتر است از آنچه با او شریک مى‏سازند (3)

خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِیمٌ مُبِینٌ ﴿4﴾

انسان را از نطفه‏اى [بى‏مقدار] آفریده است، آنگاه او ستیزه‏جویى آشکار است‏ (4)

وَالْأَنْعَامَ خَلَقَهَا لَکُمْ فِیهَا دِفْءٌ وَمَنَافِعُ وَمِنْهَا تَأْکُلُونَ ﴿5﴾

و چارپایان را براى شما آفرید که براى شما در آنها گرما و سودهاى دیگر هست، و هم از آنها مى‏خورید (5)

وَلَکُمْ فِیهَا جَمَالٌ حِینَ تُرِیحُونَ وَحِینَ تَسْرَحُونَ ﴿6﴾

و هنگامى که آنها را [شامگاهان‏] از چرا باز مى‏گردانید، یا [بامدادان‏] به چرا مى‏برید، شما را در آن تجملى هست‏ (6)

وَتَحْمِلُ أَثْقَالَکُمْ إِلَى بَلَدٍ لَمْ تَکُونُوا بَالِغِیهِ إِلَّا بِشِقِّ الْأَنْفُسِ إِنَّ رَبَّکُمْ لَرَءُوفٌ رَحِیمٌ ﴿7﴾

و بارهایتان را تا شهرى که جز با به رنج انداختن تن خویش به آن نمى‏توانید رسید، مى‏برند، بى‏گمان پروردگارتان رئوف و مهربان است‏ (7)

وَالْخَیْلَ وَالْبِغَالَ وَالْحَمِیرَ لِتَرْکَبُوهَا وَزِینَةً وَیَخْلُقُ مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿8﴾

و نیز اسبان و استران و درازگوشان را [آفرید] تا بر آنها سوار شوید و مایه تجمل نیز هست، و نیز چیزهاى دیگر که شما نمى‏دانید مى‏آفریند (8)

وَعَلَى اللَّهِ قَصْدُ السَّبِیلِ وَمِنْهَا جَائِرٌ وَلَوْ شَاءَ لَهَدَاکُمْ أَجْمَعِینَ ﴿9﴾

و [بیان‏] راه میانه با خداوند است، و بعضى از آن [راهها] بیراهه است، و اگر مى‏خواست همگى شما را هدایت مى‏کرد (9)

هُوَ الَّذِی أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً لَکُمْ مِنْهُ شَرَابٌ وَمِنْهُ شَجَرٌ فِیهِ تُسِیمُونَ ﴿10﴾

او کسى است که از آسمان آبى فرو فرستاد که آشامیدنى شما از آن است و از همان گیاهان مى‏روید که در آن [چارپایانتان را] مى‏چرانید (10)

یُنْبِتُ لَکُمْ بِهِ الزَّرْعَ وَالزَّیْتُونَ وَالنَّخِیلَ وَالْأَعْنَابَ وَمِنْ کُلِّ الثَّمَرَاتِ إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَةً لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ ﴿11﴾

با آن براى شما زراعت و زیتون و خرما و انگور و از هر گونه محصولات [دیگر] مى‏رویاند، بى‏گمان در این براى اندیشه‏وران مایه عبرتى هست‏ (11)

وَسَخَّرَ لَکُمُ اللَّیْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومُ مُسَخَّرَاتٌ بِأَمْرِهِ إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ ﴿12﴾

و براى شما شب و روز و خورشید و ماه را رام کرد، و ستارگان به فرمان او رام شده‏اند، بى‏گمان در این براى خردورزان مایه عبرتى هست‏ (12)

وَمَا ذَرَأَ لَکُمْ فِی الْأَرْضِ مُخْتَلِفًا أَلْوَانُهُ إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَةً لِقَوْمٍ یَذَّکَّرُونَ﴿13﴾

و آنچه در زمین براى شما رنگارنگ آفرید، بى‏گمان در این براى پندگیران مایه عبرتى هست‏ (13)

وَهُوَ الَّذِی سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْکُلُوا مِنْهُ لَحْمًا طَرِیًّا وَتَسْتَخْرِجُوا مِنْهُ حِلْیَةً تَلْبَسُونَهَا وَتَرَى الْفُلْکَ مَوَاخِرَ فِیهِ وَلِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَلَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ ﴿14﴾

او کسى است که دریا را رام کرد تا از [صید] آن گوشتى تر و تازه بخورید و از آن زیورهایى بیرون آورید که آنها را "مى‏پوشید" و کشتى‏ها را مى‏بینى که در آن دریا شکافند، و چنین کرد تا از فضل و کرم او معاش خود فراهم آورید و باشد که سپاس بگزارید (14)

وَأَلْقَى فِی الْأَرْضِ رَوَاسِیَ أَنْ تَمِیدَ بِکُمْ وَأَنْهَارًا وَسُبُلًا لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ ﴿15﴾

و کوهها را در زمین بیفکند تا شما را نجنباند و نیز رودها و راههایى [پدید آورد] باشد که راه یابید (15)

وَعَلَامَاتٍ وَبِالنَّجْمِ هُمْ یَهْتَدُونَ ﴿16﴾

و نیز نشانه‏هایى [دیگر]، و آنان با نظر به ستارگان [در دریا] راه مى‏یابند (16)

أَفَمَنْ یَخْلُقُ کَمَنْ لَا یَخْلُقُ أَفَلَا تَذَکَّرُونَ ﴿17﴾

پس آیا کسى که مى‏آفریند همانند کسى است که نمى‏آفریند؟ آیا پند نمى‏گیرید؟ (17)

وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَا إِنَّ اللَّهَ لَغَفُورٌ رَحِیمٌ ﴿18﴾

و اگر نعمت الهى را بشمارید، نمى‏توانید آن را [چنانکه هست‏] شمارش کنید، بى‏گمان خداوند آمرزگار مهربان است‏ (18)

وَاللَّهُ یَعْلَمُ مَا تُسِرُّونَ وَمَا تُعْلِنُونَ ﴿19﴾

و خداوند آنچه پنهان و آنچه آشکار مى‏دارید، مى‏داند (19)

وَالَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَا یَخْلُقُونَ شَیْئًا وَهُمْ یُخْلَقُونَ ﴿20﴾

و کسانى که [مشرکان به ناحق‏] به جاى خداوند مى‏پرستند، چیزى نیافریده‏اند و خودشان آفریده شده‏اند (20)

أَمْوَاتٌ غَیْرُ أَحْیَاءٍ وَمَا یَشْعُرُونَ أَیَّانَ یُبْعَثُونَ ﴿21﴾

[اینان‏] مردگانى بى‏جانند، و خود نمى‏دانند که چه هنگام برانگیخته خواهند شد (21)

إِلَهُکُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَالَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ قُلُوبُهُمْ مُنْکِرَةٌ وَهُمْ مُسْتَکْبِرُونَ ﴿22﴾

خداى شما خدایى یگانه است، و کسانى که به آخرت ایمان ندارند، دلهایشان انکارگر است و خود مستکبرند (22)

لَا جَرَمَ أَنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ مَا یُسِرُّونَ وَمَا یُعْلِنُونَ إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الْمُسْتَکْبِرِینَ﴿23﴾

حقا که خداوند آنچه پوشیده و آنچه آشکار مى‏دارند، مى‏داند، [و] او مستکبران را دوست ندارد (23)

وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ مَاذَا أَنْزَلَ رَبُّکُمْ قَالُوا أَسَاطِیرُ الْأَوَّلِینَ ﴿24﴾

و چون به ایشان گویند پروردگارتان چه نازل کرده است؟ گویند این افسانه‏هاى پیشینیان است‏ (24)

لِیَحْمِلُوا أَوْزَارَهُمْ کَامِلَةً یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَمِنْ أَوْزَارِ الَّذِینَ یُضِلُّونَهُمْ بِغَیْرِ عِلْمٍ أَلَا سَاءَ مَا یَزِرُونَ ﴿25﴾

تا سرانجام هم بار گناهان خودشان را به تمامى در روز قیامت بر دوش کشند و هم بخشى از بارگناهان کسانى را که از روى نادانى گمراهشان کرده‏اند، هان چه بد است آنچه بر دوش مى‏کشند (25)

قَدْ مَکَرَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَأَتَى اللَّهُ بُنْیَانَهُمْ مِنَ الْقَوَاعِدِ فَخَرَّ عَلَیْهِمُ السَّقْفُ مِنْ فَوْقِهِمْ وَأَتَاهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَیْثُ لَا یَشْعُرُونَ ﴿26﴾

کسانى هم که [بر همین شیوه و] پیش از آنان بودند، مکرورزیدند، آنگاه فرمان خداوند در رسید که بنیادشان را از پایه برانداخت و سقف از فرازشان بر آنان فرود آمد، و عذاب از جایى که اندیشه‏اش را نمى‏کردند، بر سرشان نازل شد (26)

ثُمَّ یَوْمَ الْقِیَامَةِ یُخْزِیهِمْ وَیَقُولُ أَیْنَ شُرَکَائِیَ الَّذِینَ کُنْتُمْ تُشَاقُّونَ فِیهِمْ قَالَ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ إِنَّ الْخِزْیَ الْیَوْمَ وَالسُّوءَ عَلَى الْکَافِرِینَ ﴿27﴾

سپس در روز قیامت آنان را خوار سازد و فرماید کجا هستند شریکان من که شما درباره آنان مناقشه مى‏کردید؟ دانشوران گویند امروز خوارى و عذاب نصیب کافران است‏ (27)

الَّذِینَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِکَةُ ظَالِمِی أَنْفُسِهِمْ فَأَلْقَوُا السَّلَمَ مَا کُنَّا نَعْمَلُ مِنْ سُوءٍ بَلَى إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ بِمَا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿28﴾

کسانى که فرشتگان جانشان را مى‏گیرند و آنان بر خود ستم روا داشته‏اند، از در تسلیم درآیند [و گویند] ما هیچ بد و بیراهى نکرده‏ایم، ولى بى‏گمان خداوند به آنچه کرده‏اید، داناست‏ (28)

فَادْخُلُوا أَبْوَابَ جَهَنَّمَ خَالِدِینَ فِیهَا فَلَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَکَبِّرِینَ ﴿29﴾

پس، از دروازه‏هاى جهنم وارد شوید، و جاودانه در آن خواهید بود، و جایگاه متکبران چه بد است‏ (29)

وَقِیلَ لِلَّذِینَ اتَّقَوْا مَاذَا أَنْزَلَ رَبُّکُمْ قَالُوا خَیْرًا لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا فِی هَذِهِ الدُّنْیَا حَسَنَةٌ وَلَدَارُ الْآخِرَةِ خَیْرٌ وَلَنِعْمَ دَارُ الْمُتَّقِینَ ﴿30﴾

و به پرهیزگاران گویند پروردگارتان چه نازل کرده است؟ گویند [آنچه نازل کرده است‏] خیر است، براى نیکوکاران در این دنیا نیکى است و سراى آخرت بهتر است، و سراى پرهیزگاران چه نیکوست‏ (30)

جَنَّاتُ عَدْنٍ یَدْخُلُونَهَا تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ لَهُمْ فِیهَا مَا یَشَاءُونَ کَذَلِکَ یَجْزِی اللَّهُ الْمُتَّقِینَ ﴿31﴾

همان بهشتهاى عدن که به آن در آیند، که جویباران از فرودست آن جارى است، در آنجا هر چه خواهند برایشان هست، خداوند بدین گونه به پرهیزگاران پاداش مى‏دهد (31)

الَّذِینَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِکَةُ طَیِّبِینَ یَقُولُونَ سَلَامٌ عَلَیْکُمُ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ بِمَا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿32﴾

کسانى [از مؤمنان‏] که پاکند چون فرشتگان جانشان را بگیرند گویند سلام بر شما، به خاطر کار و کردارتان وارد بهشت شوید (32)

هَلْ یَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ تَأْتِیَهُمُ الْمَلَائِکَةُ أَوْ یَأْتِیَ أَمْرُ رَبِّکَ کَذَلِکَ فَعَلَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَلَکِنْ کَانُوا أَنْفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ﴿33﴾

انتظارى جز این ندارند که فرشتگان به نزد آنان بیایند یا امر پروردگارت نازل گردد، کسانى هم که پیش از آنان بودند، به همین شیوه رفتار کردند، و خداوند به آنان ستم نکرد، بلکه خود بر خویشتن ستم کردند (33)

فَأَصَابَهُمْ سَیِّئَاتُ مَا عَمِلُوا وَحَاقَ بِهِمْ مَا کَانُوا بِهِ یَسْتَهْزِئُونَ ﴿34﴾

کیفر آنچه کرده بودند، گریبانگیرشان شد، و [کیفر] آنچه به ریشخند گرفته بودند، فراگیرشان شد (34)

وَقَالَ الَّذِینَ أَشْرَکُوا لَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا عَبَدْنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَیْءٍ نَحْنُ وَلَا آبَاؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَیْءٍ کَذَلِکَ فَعَلَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَهَلْ عَلَى الرُّسُلِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِینُ ﴿35﴾

و مشرکان گفتند اگر خدا مى‏خواست نه ما و نه پدرانمان چیزى را جز او نمى‏پرستیدیم، و چیزى را جز به امر او حرام نمى‏کردیم، پیشینیان آنان هم به همین شیوه رفتار کردند، و آیا جز پیام‏رسانى آشکار چیزى بر عهده پیامبران است؟ (35)

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِی کُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ فَمِنْهُمْ مَنْ هَدَى اللَّهُ وَمِنْهُمْ مَنْ حَقَّتْ عَلَیْهِ الضَّلَالَةُ فَسِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانْظُرُوا کَیْفَ کَانَ عَاقِبَةُ الْمُکَذِّبِینَ ﴿36﴾

و به راستى که در میان هر امتى پیامبرى برانگیختیم [تا بگویند] که خداوند را بپرستید و از طاغوت پرهیز کنید و از ایشان کسانى هستند که خداوند هدایتشان کرده و از ایشان کسانى هستند که سزاوار گمراهى‏اند، پس در روى زمین سیر و سفر کنید و بنگرید که سرانجام دروغ دارندگان چگونه بوده است‏ (36)

إِنْ تَحْرِصْ عَلَى هُدَاهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی مَنْ یُضِلُّ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِینَ ﴿37﴾

اگر بر هدایت آنان حریص باشى [بدان‏] که خداوند کسى را که بیراه گذارد، به راه نمى‏آورد، و ایشان یاورى ندارند (37)

وَأَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَیْمَانِهِمْ لَا یَبْعَثُ اللَّهُ مَنْ یَمُوتُ بَلَى وَعْدًا عَلَیْهِ حَقًّا وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ ﴿38﴾

و سخت‏ترین سوگندهایشان را به نام خدا مى‏خوردند که خداوند کسانى را که مرده‏اند، از نو زنده نخواهد کرد، آرى [خواهد کرد]، این است وعده‏اى که به حق بر عهده اوست، ولى بیشترینه مردم نمى‏دانند (38)

لِیُبَیِّنَ لَهُمُ الَّذِی یَخْتَلِفُونَ فِیهِ وَلِیَعْلَمَ الَّذِینَ کَفَرُوا أَنَّهُمْ کَانُوا کَاذِبِینَ﴿39﴾

تا سرانجام براى آنان [حقیقت‏] آنچه را اختلاف دارند روشن سازد و تا کافران بدانند که دروغگو بوده‏اند (39)

إِنَّمَا قَوْلُنَا لِشَیْءٍ إِذَا أَرَدْنَاهُ أَنْ نَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ ﴿40﴾

سخن ما درباره چیزى که اراده‏اش را کرده‏ایم فقط این است که به آن مى‏گوییم موجود شو، و بى‏درنگ موجود مى‏شود (40)

وَالَّذِینَ هَاجَرُوا فِی اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِی الدُّنْیَا حَسَنَةً وَلَأَجْرُ الْآخِرَةِ أَکْبَرُ لَوْ کَانُوا یَعْلَمُونَ ﴿41﴾

و کسانى که پس از ستم دیدنشان، در راه خدا هجرت کرده‏اند، در دنیا، [در سرا و سرزمین‏] نیکویى جایشان مى‏دهیم و اگر بدانند بى‏گمان پاداش اخروى بزرگتر است‏ (41)

الَّذِینَ صَبَرُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ ﴿42﴾

همانان که شکیبایى‏ورزیده و بر پروردگارشان توکل کرده‏اند (42)

وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِکَ إِلَّا رِجَالًا نُوحِی إِلَیْهِمْ فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ﴿43﴾

و ما پیش از تو جز مردانى که به آنان وحى مى‏کردیم، نفرستاده‏ایم، پس اگر نمى‏دانید از پژوهندگان کتابهاى آسمانى بپرسید (43)

بِالْبَیِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَأَنْزَلْنَا إِلَیْکَ الذِّکْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَیْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُونَ ﴿44﴾

[و آنان را] همراه با پدیده‏هاى شگرف و کتابهاى آسمانى [فرستادیم‏]، و بر تو قرآن را نازل کردیم، تا براى مردم آنچه بر ایشان نازل شده است، روشن کنى و باشد که اندیشه کنند (44)

أَفَأَمِنَ الَّذِینَ مَکَرُوا السَّیِّئَاتِ أَنْ یَخْسِفَ اللَّهُ بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ یَأْتِیَهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَیْثُ لَا یَشْعُرُونَ ﴿45﴾

آیا کسانى که بدسگالى کرده‏اند ایمن‏اند از اینکه خداوند ایشان را [ناگهان‏] به زمین فرو برد، یا از جایى که اندیشه‏اش را نمى‏کنند، عذاب بر سرشان فرود آید؟ (45)

أَوْ یَأْخُذَهُمْ فِی تَقَلُّبِهِمْ فَمَا هُمْ بِمُعْجِزِینَ ﴿46﴾

یا [خداوند] در [گرماگرم‏] گشت و گذارشان فروگیردشان و گزیر و گریزى ندارند (46)

أَوْ یَأْخُذَهُمْ عَلَى تَخَوُّفٍ فَإِنَّ رَبَّکُمْ لَرَءُوفٌ رَحِیمٌ ﴿47﴾

یا ایشان را در عین ترس و لرز فرو گیرد، [پس‏] پروردگارتان رئوف و مهربان است‏ (47)

أَوَلَمْ یَرَوْا إِلَى مَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ شَیْءٍ یَتَفَیَّأُ ظِلَالُهُ عَنِ الْیَمِینِ وَالشَّمَائِلِ سُجَّدًا لِلَّهِ وَهُمْ دَاخِرُونَ ﴿48﴾

آیا در آنچه خداوند آفریده است نمى‏نگرند که سایه‏هایشان از راست و چپ مى‏گسترد و فروتنانه به درگاه خداوند سجده مى‏کنند؟ (48)

وَلِلَّهِ یَسْجُدُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ مِنْ دَابَّةٍ وَالْمَلَائِکَةُ وَهُمْ لَا یَسْتَکْبِرُونَ ﴿49﴾

هر آن جنبنده‏اى که در آسمانها و آنچه در زمین است، و فرشتگان به درگاه خدا سجده مى‏برند و گردنکشى نمى‏کنند (49)

یَخَافُونَ رَبَّهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ وَیَفْعَلُونَ مَا یُؤْمَرُونَ ﴿50﴾

از پروردگارشان، که بر آنان محیط است، مى‏ترسند و آنچه دستور یافته‏اند، انجام مى‏دهند (50)

وَقَالَ اللَّهُ لَا تَتَّخِذُوا إِلَهَیْنِ اثْنَیْنِ إِنَّمَا هُوَ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَإِیَّایَ فَارْهَبُونِ﴿51﴾

و خداوند فرمود قائل به دو خدا مباشید، جز این نیست که او خداى یگانه است، پس از من پروا کنید (51)

وَلَهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَهُ الدِّینُ وَاصِبًا أَفَغَیْرَ اللَّهِ تَتَّقُونَ﴿52﴾

و آنچه در آسمانها و زمین است، از آن اوست، و دین پایدار از آن اوست، آیا از غیر خداوند پروا دارید؟ (52)

وَمَا بِکُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ ثُمَّ إِذَا مَسَّکُمُ الضُّرُّ فَإِلَیْهِ تَجْأَرُونَ﴿53﴾

و هر نعمتى که دارید، از جانب خداوند است، سپس چون به شما رنجى رسد به درگاه او مى‏نالید (53)

ثُمَّ إِذَا کَشَفَ الضُّرَّ عَنْکُمْ إِذَا فَرِیقٌ مِنْکُمْ بِرَبِّهِمْ یُشْرِکُونَ ﴿54﴾

و چون رنج را از شما باز دارد، آنگاه گروهى از شما براى پروردگارشان شریک مى‏آورند (54)

لِیَکْفُرُوا بِمَا آتَیْنَاهُمْ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿55﴾

تا سرانجام [ناسپاسان‏] در حق آنچه به ایشان بخشیده‏ایم، ناسپاسى کنند، اینک بهره‏مند شوید، زودا که بدانید (55)

وَیَجْعَلُونَ لِمَا لَا یَعْلَمُونَ نَصِیبًا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ تَاللَّهِ لَتُسْأَلُنَّ عَمَّا کُنْتُمْ تَفْتَرُونَ ﴿56﴾

و براى بى‏شعوران [بتان‏]، بهره‏اى از آنچه روزیشان داده‏ایم، [نذر و] تعیین مى‏کنند، به خدا که درباره آنچه افتراء مى‏زنید، از شما پرسش خواهد شد (56)

وَیَجْعَلُونَ لِلَّهِ الْبَنَاتِ سُبْحَانَهُ وَلَهُمْ مَا یَشْتَهُونَ ﴿57﴾

و براى خداوند دخترانى قائل مى‏شوند، منزه است او، و براى خودشان هر چه بخواهند (57)

وَإِذَا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِالْأُنْثَى ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَهُوَ کَظِیمٌ ﴿58﴾

و چون یکى از ایشان را از دختر [زادن همسرش‏] خبر دهند، چهره‏اش [از خشم و تاسف‏] سیاه شود و تاسف خود را فرو خورد (58)

یَتَوَارَى مِنَ الْقَوْمِ مِنْ سُوءِ مَا بُشِّرَ بِهِ أَیُمْسِکُهُ عَلَى هُونٍ أَمْ یَدُسُّهُ فِی التُّرَابِ أَلَا سَاءَ مَا یَحْکُمُونَ ﴿59﴾

از ناگوارى خبرى که به او داده‏اند، از قوم خود پنهان شود [و با خود بیندیشد] آیا او را به خوارى و زارى نگه دارد، یا [زنده‏] به خاک بسپارد، هان چه بد است برداشت و برخورد آنان‏ (59)

لِلَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ مَثَلُ السَّوْءِ وَلِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلَى وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ ﴿60﴾

وصف بد، سزاوار بى‏ایمانان به آخرت، و وصف والا سزاوار خداوند است، و او پیروزمند فرزانه است‏ (60)

وَلَوْ یُؤَاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ مَا تَرَکَ عَلَیْهَا مِنْ دَابَّةٍ وَلَکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا یَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلَا یَسْتَقْدِمُونَ ﴿61﴾

و اگر خداوند مردمان را به خاطر گناه [و شرک‏]شان فرو مى‏گرفت، جنبنده‏اى بر روى زمین باقى نمى‏ماند، بلکه آنان را تا زمانى معین واپس‏ می دارد، و چون اجلشان فرارسد، نه ساعتى پس و نه ساعتى پیش افتند (61)

وَیَجْعَلُونَ لِلَّهِ مَا یَکْرَهُونَ وَتَصِفُ أَلْسِنَتُهُمُ الْکَذِبَ أَنَّ لَهُمُ الْحُسْنَى لَا جَرَمَ أَنَّ لَهُمُ النَّارَ وَأَنَّهُمْ مُفْرَطُونَ ﴿62﴾

و براى خداوند چیزى را که خودشان هم خوش ندارند قائل مى‏شوند و به زبانشان به دروغ مدعى مى‏شوند که بهشت از آن آنان است، حقا که آتش [دوزخ‏] نصیب آنان است و ایشان [در این راه‏] پیشتازند (62)

تَاللَّهِ لَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِنْ قَبْلِکَ فَزَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَهُوَ وَلِیُّهُمُ الْیَوْمَ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ﴿63﴾

به خدا که براى امتهاى پیش از تو هم [پیامبرانى‏] فرستادیم، آنگاه شیطان اعمالشان را در نظرشان بیاراست و آن روز او سرور ایشان است و عذابى دردناک [در پیش‏] دارند (63)

وَمَا أَنْزَلْنَا عَلَیْکَ الْکِتَابَ إِلَّا لِتُبَیِّنَ لَهُمُ الَّذِی اخْتَلَفُوا فِیهِ وَهُدًى وَرَحْمَةً لِقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ ﴿64﴾

و قرآن را جز براى این بر تو فرو نفرستادیم که [حقیقت‏] آنچه را اختلاف دارند، برایشان روشن کنى، و براى آنکه براى اهل ایمان رهنمود و رحمت باشد (64)

وَاللَّهُ أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَحْیَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَةً لِقَوْمٍ یَسْمَعُونَ ﴿65﴾

و خداوند از آسمان آبى فرو فرستاد و با آن زمین را پس از پژمردنش زنده کرد، بى‏گمان در این براى سخن شنوایان مایه عبرت هست‏ (65)

وَإِنَّ لَکُمْ فِی الْأَنْعَامِ لَعِبْرَةً نُسْقِیکُمْ مِمَّا فِی بُطُونِهِ مِنْ بَیْنِ فَرْثٍ وَدَمٍ لَبَنًا خَالِصًا سَائِغًا لِلشَّارِبِینَ ﴿66﴾

و در چارپایان براى شما عبرتى است که از شکمهایشان، از میان سرگین و خون، شیرى پاک به شما مى‏نوشانیم، که گواراى آشامندگان است‏ (66)

وَمِنْ ثَمَرَاتِ النَّخِیلِ وَالْأَعْنَابِ تَتَّخِذُونَ مِنْهُ سَکَرًا وَرِزْقًا حَسَنًا إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَةً لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ ﴿67﴾

و از میوه‏هاى خرما و انگور هم [شراب‏] مستى‏آور و هم خوراک نیکو به دست مى‏آورید، بى‏گمان در این امر براى خردورزان مایه عبرتى است‏ (67)

وَأَوْحَى رَبُّکَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِی مِنَ الْجِبَالِ بُیُوتًا وَمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا یَعْرِشُونَ ﴿68﴾

و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که از کوهها و درختان و آنچه برمى‏افرازند [براى خود] خانه بساز (68)

ثُمَّ کُلِی مِنْ کُلِّ الثَّمَرَاتِ فَاسْلُکِی سُبُلَ رَبِّکِ ذُلُلًا یَخْرُجُ مِنْ بُطُونِهَا شَرَابٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوَانُهُ فِیهِ شِفَاءٌ لِلنَّاسِ إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَةً لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ ﴿69﴾

سپس از همه میوه‏ها بخور و راه پروردگارت را فرمانبردارانه بپوى، [آنگاه‏] از شکمهاى آنها شهدى رنگارنگ مى‏تراود که در آن شفاى مردمان است، در این براى اندیشه‏وران مایه عبرتى است‏ (69)

وَاللَّهُ خَلَقَکُمْ ثُمَّ یَتَوَفَّاکُمْ وَمِنْکُمْ مَنْ یُرَدُّ إِلَى أَرْذَلِ الْعُمُرِ لِکَیْ لَا یَعْلَمَ بَعْدَ عِلْمٍ شَیْئًا إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ قَدِیرٌ ﴿70﴾

و خداوند [است که‏] شما را آفریده است و سپس جانتان را مى‏گیرد، و بعضى از شما هستند که به حد اعلاى فرتوتى مى‏رسند، چندانکه پس از دانستن [بسیارى چیزها] چیزى ندانند، بى‏گمان خداوند داناى تواناست‏ (70)

وَاللَّهُ فَضَّلَ بَعْضَکُمْ عَلَى بَعْضٍ فِی الرِّزْقِ فَمَا الَّذِینَ فُضِّلُوا بِرَادِّی رِزْقِهِمْ عَلَى مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُهُمْ فَهُمْ فِیهِ سَوَاءٌ أَفَبِنِعْمَةِ اللَّهِ یَجْحَدُونَ﴿71﴾

و خداوند بعضى از شما را بر بعضى دیگر در روزى برترى داده است، و برترى یافتگان بازگرداننده روزیشان به ملک یمینهایشان نیستند، تا در آن برابر شوند پس آیا به نعمت خداوند انکار مى‏ورزند؟ (71)

وَاللَّهُ جَعَلَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْوَاجًا وَجَعَلَ لَکُمْ مِنْ أَزْوَاجِکُمْ بَنِینَ وَحَفَدَةً وَرَزَقَکُمْ مِنَ الطَّیِّبَاتِ أَفَبِالْبَاطِلِ یُؤْمِنُونَ وَبِنِعْمَتِ اللَّهِ هُمْ یَکْفُرُونَ ﴿72﴾

و خداوند براى شما از خودتان همسرانى قرار داد و از همسرانتان براى شما فرزندان و نوادگانى آفرید و به شما از خوراکهاى پاکیزه روزى داد، آیا به باطل ایمان مى‏آورند، و به نعمت الهى کفران مى‏ورزند (72)

وَیَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا یَمْلِکُ لَهُمْ رِزْقًا مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ شَیْئًا وَلَا یَسْتَطِیعُونَ ﴿73﴾

و به جاى خداوند چیزى را مى‏پرستند که در آسمانها و زمین هیچ‏گونه اختیار روزى آنان را ندارند و نمى‏توانند داشته باشند (73)

فَلَا تَضْرِبُوا لِلَّهِ الْأَمْثَالَ إِنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ﴿74﴾

پس براى خداوند مثل مزنید، چرا که خداوند مى‏داند و شما نمى‏دانید (74)

ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا عَبْدًا مَمْلُوکًا لَا یَقْدِرُ عَلَى شَیْءٍ وَمَنْ رَزَقْنَاهُ مِنَّا رِزْقًا حَسَنًا فَهُوَ یُنْفِقُ مِنْهُ سِرًّا وَجَهْرًا هَلْ یَسْتَوُونَ الْحَمْدُ لِلَّهِ بَلْ أَکْثَرُهُمْ لَا یَعْلَمُونَ ﴿75﴾

خداوند مثلى مى‏زند بین برده‏اى مملوک که قدرت بر هیچ کارى ندارد و بین کسى که از سوى خویش به او روزى نیکویى بخشیده‏ایم و او از همان پنهان و آشکار مى‏بخشد، آیا این دو برابرند؟ سپاس خداوند را، آرى بیشترینه‏شان در نمى‏یابند (75)

وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا رَجُلَیْنِ أَحَدُهُمَا أَبْکَمُ لَا یَقْدِرُ عَلَى شَیْءٍ وَهُوَ کَلٌّ عَلَى مَوْلَاهُ أَیْنَمَا یُوَجِّهْهُ لَا یَأْتِ بِخَیْرٍ هَلْ یَسْتَوِی هُوَ وَمَنْ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَهُوَ عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ ﴿76﴾

و [همچنین‏] خداوند از دو مرد مثلى مى‏زند که یکى از آن دو گنگ است و قدرت بر هیچ کارى ندارد و سربار سرور خویش است، هر جا که مى‏فرستدش، خیرى به بار نمى‏آورد، آیا او و کسى که به داد فرمان مى‏دهد و در راه راست مى‏رود، برابرند؟ (76)

وَلِلَّهِ غَیْبُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا أَمْرُ السَّاعَةِ إِلَّا کَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ ﴿77﴾

و [علم‏] غیب آسمانها و زمین خداوند راست، و کار [قیام‏] قیامت، جز [به سرعت‏] چشم بر هم زدنى نیست، یا بلکه کمتر، که خداوند بر هر کارى تواناست‏ (77)

وَاللَّهُ أَخْرَجَکُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهَاتِکُمْ لَا تَعْلَمُونَ شَیْئًا وَجَعَلَ لَکُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ ﴿78﴾

و خداوند [است‏] که شما را از شکمهاى مادرانتان، در حالى که هیچ چیز نمى‏دانستید، بیرون آورد، و [از پیش‏] براى شما گوش و چشم و قلب آفرید، باشد که سپاس گزارید (78)

أَلَمْ یَرَوْا إِلَى الطَّیْرِ مُسَخَّرَاتٍ فِی جَوِّ السَّمَاءِ مَا یُمْسِکُهُنَّ إِلَّا اللَّهُ إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ ﴿79﴾

آیا به پرندگان ننگریسته‏اند که در فضاى آسمان رام شده‏اند، و کسى جز خداوند آنها را [در آن حال‏] نگاه نمى‏دارد، بى‏گمان در این براى اهل ایمان مایه‏هاى عبرت است‏ (79)

وَاللَّهُ جَعَلَ لَکُمْ مِنْ بُیُوتِکُمْ سَکَنًا وَجَعَلَ لَکُمْ مِنْ جُلُودِ الْأَنْعَامِ بُیُوتًا تَسْتَخِفُّونَهَا یَوْمَ ظَعْنِکُمْ وَیَوْمَ إِقَامَتِکُمْ وَمِنْ أَصْوَافِهَا وَأَوْبَارِهَا وَأَشْعَارِهَا أَثَاثًا وَمَتَاعًا إِلَى حِینٍ ﴿80﴾

و خداوند از خانه‏هایتان براى شما مایه آرامش پدید آورد، و براى شما از پوستهاى چارپایان خیمه‏هایى پدید آورد که در روز کوچیدنتان و روز اقامتتان آن را سبکبار مى‏یابید، و از پشمها و کرکها و موهاى آنها اثاثیه و مایه بهره‏ورى تا هنگامى معین پدید آورد (80)

وَاللَّهُ جَعَلَ لَکُمْ مِمَّا خَلَقَ ظِلَالًا وَجَعَلَ لَکُمْ مِنَ الْجِبَالِ أَکْنَانًا وَجَعَلَ لَکُمْ سَرَابِیلَ تَقِیکُمُ الْحَرَّ وَسَرَابِیلَ تَقِیکُمْ بَأْسَکُمْ کَذَلِکَ یُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَیْکُمْ لَعَلَّکُمْ تُسْلِمُونَ ﴿81﴾

و خداوند براى شما از آنچه آفریده است، سایه‏سارها و از کوهها براى شما غارها پدید آورد، و براى شما تن‏پوشهایى که شما را از گرما [و سرما] نگه دارد، و تن‏پوشهایى که شما را از آسیب همدیگر نگه مى‏دارد، بدین‏سان نعمتش را بر شما تمام مى‏کند باشد که تسلیم پیشه کنید (81)

فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَیْکَ الْبَلَاغُ الْمُبِینُ ﴿82﴾

و اگر روى برتافتند [بدان‏] که بر تو پیام رسانى آشکار است‏ (82)

یَعْرِفُونَ نِعْمَتَ اللَّهِ ثُمَّ یُنْکِرُونَهَا وَأَکْثَرُهُمُ الْکَافِرُونَ ﴿83﴾

[آنان‏] نعمت الهى را مى‏شناسند، سپس انکارش مى‏کنند، و بیشترینه‏شان ناسپاسند (83)

وَیَوْمَ نَبْعَثُ مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ شَهِیدًا ثُمَّ لَا یُؤْذَنُ لِلَّذِینَ کَفَرُوا وَلَا هُمْ یُسْتَعْتَبُونَ ﴿84﴾

و روزى که از هر امتى شاهدى برانگیزیم، سپس به کافران اجازه [عذرخواهى‏] داده نشود، و عذرشان را نپذیرند (84)

وَإِذَا رَأَى الَّذِینَ ظَلَمُوا الْعَذَابَ فَلَا یُخَفَّفُ عَنْهُمْ وَلَا هُمْ یُنْظَرُونَ﴿85﴾

و چون ستم‏پیشگان عذاب را بنگرند، آنگاه نه [عذابشان‏] سبک گردد و نه مهلت داده شوند (85)

وَإِذَا رَأَى الَّذِینَ أَشْرَکُوا شُرَکَاءَهُمْ قَالُوا رَبَّنَا هَؤُلَاءِ شُرَکَاؤُنَا الَّذِینَ کُنَّا نَدْعُو مِنْ دُونِکَ فَأَلْقَوْا إِلَیْهِمُ الْقَوْلَ إِنَّکُمْ لَکَاذِبُونَ ﴿86﴾

و چون مشرکان شریکانى را که [به جاى خداوند] قائلند بنگرند، گویند پروردگارا اینان شریکانى هستند که ما به جاى تو مى‏پرستیدیم، آنگاه به آنان پاسخ دهند که شما دروغگویید (86)

وَأَلْقَوْا إِلَى اللَّهِ یَوْمَئِذٍ السَّلَمَ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَا کَانُوا یَفْتَرُونَ ﴿87﴾

و در چنین روزى با خداوند از در تسلیم درآیند و بر ساخته هایشان [بر باد رود و] از دید آنان ناپدید شود (87)

الَّذِینَ کَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ زِدْنَاهُمْ عَذَابًا فَوْقَ الْعَذَابِ بِمَا کَانُوا یُفْسِدُونَ ﴿88﴾

کسانى که کفرورزیدند و [مردمان را] از راه خدا باز داشتند، به خاطر فتنه و فسادشان عذابى بر عذابشان بیفزاییم‏ (88)

وَیَوْمَ نَبْعَثُ فِی کُلِّ أُمَّةٍ شَهِیدًا عَلَیْهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَجِئْنَا بِکَ شَهِیدًا عَلَى هَؤُلَاءِ وَنَزَّلْنَا عَلَیْکَ الْکِتَابَ تِبْیَانًا لِکُلِّ شَیْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً وَبُشْرَى لِلْمُسْلِمِینَ ﴿89﴾

و روزى که از هر امتى شاهدى از خودشان بر آنان برانگیزیم و تو را بر اینان شاهد آوریم [تا چه خواهند کرد] و کتاب آسمانى [قرآن‏] را بر تو نازل کردیم که روشنگر همه چیز است، و براى مسلمانان رهنمود و رحمت و بشارت است‏ (89)

إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ وَإِیتَاءِ ذِی الْقُرْبَى وَیَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْکَرِ وَالْبَغْیِ یَعِظُکُمْ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ ﴿90﴾

به راستى خداوند به عدل و احسان و اداى حق خویشاوندان فرمان مى‏ دهد، و از ناشایستى و کار ناپسند و سرکشى باز مى دارد، او شما را اندرز مى دهد باشد که پند گیرید (90)

وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ وَلَا تَنْقُضُوا الْأَیْمَانَ بَعْدَ تَوْکِیدِهَا وَقَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ عَلَیْکُمْ کَفِیلًا إِنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ ﴿91﴾

و به عهد الهى چون پیمان بستید وفا کنید و سوگندهایتان را پس از مؤکد داشتن آنها، مشکنید، حال آنکه خداوند را بر خود [در آن سوگندها] ضامن گرفته‏ اید، بى‏گمان خداوند از آنچه مى‏کنید آگاه است‏ (91)

وَلَا تَکُونُوا کَالَّتِی نَقَضَتْ غَزْلَهَا مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْکَاثًا تَتَّخِذُونَ أَیْمَانَکُمْ دَخَلًا بَیْنَکُمْ أَنْ تَکُونَ أُمَّةٌ هِیَ أَرْبَى مِنْ أُمَّةٍ إِنَّمَا یَبْلُوکُمُ اللَّهُ بِهِ وَلَیُبَیِّنَنَّ لَکُمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ مَا کُنْتُمْ فِیهِ تَخْتَلِفُونَ ﴿92﴾

و همانند زنى مباشید که پشمهایى را که مى‏بافت، پس از محکم داشتنش، رشته رشته وامى ‏تافت، تا سوگندهایتان را دستاویز دغلى کنید، به خیال اینکه امتى از امت دیگر بیشتر و پیشتر است، جز این نیست که خداوند به آن مى‏آزمایدتان، و سرانجام در روز قیامت، [حقیقت‏] آنچه را در آن اختلاف داشتید برایتان روشن خواهد ساخت‏ (92)

وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَعَلَکُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَکِنْ یُضِلُّ مَنْ یَشَاءُ وَیَهْدِی مَنْ یَشَاءُ وَلَتُسْأَلُنَّ عَمَّا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿93﴾

و اگر خداوند مى‏خواست شما را امت یگانه‏اى قرار مى‏داد، ولى هر که را بخواهد بیراه مى‏گذارد، و هر که را بخواهد به راه مى‏آورد، و از چون و چند آنچه مى‏کردید، از شما خواهند پرسید (93)

وَلَا تَتَّخِذُوا أَیْمَانَکُمْ دَخَلًا بَیْنَکُمْ فَتَزِلَّ قَدَمٌ بَعْدَ ثُبُوتِهَا وَتَذُوقُوا السُّوءَ بِمَا صَدَدْتُمْ عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ وَلَکُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ ﴿94﴾

و سوگندهایتان را دستاویز دغلى در بین خودتان قرار مدهید که لغزش قدمى، پس از استوارى‏اش پیش آید، و به خاطر آنکه از راه خدا باز داشتید، عذاب بچشید و برایتان عذابى سهمگین [در پیش‏] است‏ (94)

وَلَا تَشْتَرُوا بِعَهْدِ اللَّهِ ثَمَنًا قَلِیلًا إِنَّمَا عِنْدَ اللَّهِ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿95﴾

و پیمان الهى را به بهاى ناچیزى مفروشید، زیرا اگر بدانید آنچه در نزد خداوند است، برایتان بهتر است‏ (95)

مَا عِنْدَکُمْ یَنْفَدُ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ وَلَنَجْزِیَنَّ الَّذِینَ صَبَرُوا أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ ﴿96﴾

آنچه نزد شماست، به پایان مى‏رسد و آنچه نزد خداوند است، پاینده است، و به کسانى که شکیبایى‏ورزیده‏اند، به بهتر از آنچه کرده‏اند پاداششان را مى‏پردازیم‏ (96)

مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَکَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیَاةً طَیِّبَةً وَلَنَجْزِیَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ ﴿97﴾

هر کس از مرد یا زن که کار نیک کند و مؤمن باشد، به زندگانى پاک و پسندیده‏اى زنده‏اش مى‏داریم و به بهتر از آنچه کرده‏اند پاداششان را مى‏پردازیم‏ (97)

فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ ﴿98﴾

پس چون خواهى قرآن بخوانى، از [شر] شیطان مطرود به خداوند پناه ببر (98)

إِنَّهُ لَیْسَ لَهُ سُلْطَانٌ عَلَى الَّذِینَ آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ ﴿99﴾

آرى او بر کسانى که ایمان آورده‏اند و بر پروردگارشان توکل کرده‏ اند، دست ندارد (99)

إِنَّمَا سُلْطَانُهُ عَلَى الَّذِینَ یَتَوَلَّوْنَهُ وَالَّذِینَ هُمْ بِهِ مُشْرِکُونَ ﴿100﴾

سلطه او فقط بر کسانى است که دوستدارش هستند و کسانى که به خداوند شرک مى‏ورزند (100)

وَإِذَا بَدَّلْنَا آیَةً مَکَانَ آیَةٍ وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا یُنَزِّلُ قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مُفْتَرٍ بَلْ أَکْثَرُهُمْ لَا یَعْلَمُونَ ﴿101﴾

و چون آیه‏اى را به جاى آیه دیگر آوریم -و خداوند به آنچه نازل کرده است، آگاه‏ تر است گویند تو فقط افترازنى، چنین نیست بلکه بیشترین شان در نمى ‏یابند (101)

قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ الْقُدُسِ مِنْ رَبِّکَ بِالْحَقِّ لِیُثَبِّتَ الَّذِینَ آمَنُوا وَهُدًى وَبُشْرَى لِلْمُسْلِمِینَ ﴿102﴾

بگو آن را روح ‏القدس [جبرئیل‏] به راستى و درستى از سوى پروردگارت نازل کرده است، تا مؤمنان را ثابت ‏قدم بدارد و براى مسلمانان ره نمود و بشارتى باشد (102)

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ یَقُولُونَ إِنَّمَا یُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِسَانُ الَّذِی یُلْحِدُونَ إِلَیْهِ أَعْجَمِیٌّ وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِیٌّ مُبِینٌ ﴿103﴾

و به خوبى مى‏دانیم که ایشان مى‏گویند همانا بشرى او را آموزش مى‏دهد [حاشا، چرا که‏] زبان کسى که اینان کژاندیشانه ادعا مى‏کنند، گنگ و بیگانه است و این زبان [زبان قرآن‏] عربى [شیوا و] روشن است‏ (103)

إِنَّ الَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِ اللَّهِ لَا یَهْدِیهِمُ اللَّهُ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ﴿104﴾

کسانى که به آیات الهى ایمان ندارند، خداوند هدایت شان نمى‏کند و عذابى دردناک [در پیش‏] دارند (104)

إِنَّمَا یَفْتَرِی الْکَذِبَ الَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِ اللَّهِ وَأُولَئِکَ هُمُ الْکَاذِبُونَ﴿105﴾

جز این نیست که دروغ ‏پردازى را کسانى مى‏کنند که به آیات الهى ایمان ندارند و اینان دروغگو هستند (105)

مَنْ کَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِیمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُکْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِیمَانِ وَلَکِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْرًا فَعَلَیْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ ﴿106﴾

هر کس که بعد از ایمانش به خداوند کفرورزد [بازخواست شود] مگر کسى که وادار شود، و دلش به ایمان آرام و استوار باشد، ولى کسانى که دل بر کفر نهاده باشند، خشم خداوند بر آنان است و عذابى سهمگین [در پیش‏] دارند (106)

ذَلِکَ بِأَنَّهُمُ اسْتَحَبُّوا الْحَیَاةَ الدُّنْیَا عَلَى الْآخِرَةِ وَأَنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ ﴿107﴾

این از آن است که ایشان زندگى دنیا را از آخرت خوشتر دارند، و خداوند خدا نشناسان را هدایت نمى‏کند (107)

أُولَئِکَ الَّذِینَ طَبَعَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ وَأُولَئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ ﴿108﴾

اینان کسانى هستند که خداوند بر دلها و گوشها و دیدگانشان مهر نهاده است و اینانند که غافلند (108)

لَا جَرَمَ أَنَّهُمْ فِی الْآخِرَةِ هُمُ الْخَاسِرُونَ ﴿109﴾

حقا که ایشان در آخرت زیانکارند (109)

ثُمَّ إِنَّ رَبَّکَ لِلَّذِینَ هَاجَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا فُتِنُوا ثُمَّ جَاهَدُوا وَصَبَرُوا إِنَّ رَبَّکَ مِنْ بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَحِیمٌ ﴿110﴾

از سوى دیگر، پروردگارت در حق کسانى که پس از شکنجه دیدن، هجرت کردند، سپس به جهاد پرداختند و شکیبایى پیشه کردند، بدان که پروردگارت پس از آن آمرزگار مهربان است‏ (110)

یَوْمَ تَأْتِی کُلُّ نَفْسٍ تُجَادِلُ عَنْ نَفْسِهَا وَتُوَفَّى کُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ وَهُمْ لَا یُظْلَمُونَ ﴿111﴾

روزى [فرارسد] که هر کس [فقط] به دفاع از خویش بپردازد، و جزاى هرکسى بر وفق کارى که کرده است، تمام و کمال داده شود، و بر ایشان ستم نرود (111)

وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْیَةً کَانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً یَأْتِیهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِنْ کُلِّ مَکَانٍ فَکَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذَاقَهَا اللَّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا کَانُوا یَصْنَعُونَ ﴿112﴾

و خداوند [اهل‏] شهرى را مثل زند که امن و آسوده به سر مى‏برد و روزى آن از هر سو به خوشى و فراوانى مى‏رسید، آنگاه به نعمتهاى الهى کفران‏ ورزید، و سپس خداوند به کیفر کار و کردارشان بلاى فراگیر گرسنگى و ناامنى را به آنان چشانید (112)

وَلَقَدْ جَاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْهُمْ فَکَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ وَهُمْ ظَالِمُونَ﴿113﴾

و به راستى که پیامبرى از خودشان به سوى آنان آمد، آنگاه او را دروغ‏ زن انگاشتند، و سرانجام در حالى که ستمکار [مشرک‏] بودند، عذاب آنان را فرو گرفت‏ (113)

فَکُلُوا مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَیِّبًا وَاشْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ إِنْ کُنْتُمْ إِیَّاهُ تَعْبُدُونَ ﴿114﴾

از آنچه خداوند روزیتان کرده است، حلال و پاکیزه بخورید، و اگر فقط او را مى‏پرستید، بر نعمت الهى شکر کنید (114)

إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِیرِ وَمَا أُهِلَّ لِغَیْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَیْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ ﴿115﴾

بدانید [که خداوند] بر شما مردار و خون و گوشت خوک و آنچه نامى جز نام خدا [به هنگام ذبحش‏] برده باشند، حرام کرده است، اما اگر کسى درمانده شود، و تجاوزکار و زیاده خواه نباشد [و از آنها بخورد، بداند که‏] خداوند آمرزگار مهربان است‏ (115)

وَلَا تَقُولُوا لِمَا تَصِفُ أَلْسِنَتُکُمُ الْکَذِبَ هَذَا حَلَالٌ وَهَذَا حَرَامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ الْکَذِبَ إِنَّ الَّذِینَ یَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْکَذِبَ لَا یُفْلِحُونَ ﴿116﴾

و با هر دروغى که به زبانتان مى‏ آید، مگویید که این حلال است و این حرام، تا بر خداوند دروغ بسته باشید، زیرا کسانى که بر خداوند دروغ ببندند رستگار نمى‏شوند (116)

مَتَاعٌ قَلِیلٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ﴿117﴾

برخوردارى اندکى است و [سپس‏] بر ایشان عذابى دردناک [در پیش‏] است‏ (117)

وَعَلَى الَّذِینَ هَادُوا حَرَّمْنَا مَا قَصَصْنَا عَلَیْکَ مِنْ قَبْلُ وَمَا ظَلَمْنَاهُمْ وَلَکِنْ کَانُوا أَنْفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ ﴿118﴾

و بر یهودیان، آنچه را پیشتر بر تو خوانده ‏ایم، حرام کرده‏ ایم، و ما در حق ایشان ستم نکردیم، بلکه خود بر خویشتن ستم کردند (118)

ثُمَّ إِنَّ رَبَّکَ لِلَّذِینَ عَمِلُوا السُّوءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابُوا مِنْ بَعْدِ ذَلِکَ وَأَصْلَحُوا إِنَّ رَبَّکَ مِنْ بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَحِیمٌ ﴿119﴾

آنگاه پروردگارت در حق کسانى که از روى نادانى مرتکب کار ناشایستى شده‏ اند، و سپس توبه و درستکارى کرده‏ اند، پس از آن، آمرزگار مهربان است‏ (119)

إِنَّ إِبْرَاهِیمَ کَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ حَنِیفًا وَلَمْ یَکُ مِنَ الْمُشْرِکِینَ ﴿120﴾

بى‏ گمان ابراهیم پیشوایى فروتن در برابر خداوند و پاکدین بود و از مشرکان نبود (120)

شَاکِرًا لِأَنْعُمِهِ اجْتَبَاهُ وَهَدَاهُ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِیمٍ ﴿121﴾

که در برابر نعمتهاى او سپاسگزار بود [و خداوند] او را برگزید و به راه راست هدایت کرد (121)

وَآتَیْنَاهُ فِی الدُّنْیَا حَسَنَةً وَإِنَّهُ فِی الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِینَ ﴿122﴾

و به او در دنیا نیکى بخشیدیم و او در آخرت هم از شایستگان است‏ (122)

ثُمَّ أَوْحَیْنَا إِلَیْکَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْرَاهِیمَ حَنِیفًا وَمَا کَانَ مِنَ الْمُشْرِکِینَ﴿123﴾

سپس به تو وحى کردیم که از آیین ابراهیم پاکدین پیروى کن که از مشرکان نبود (123)

إِنَّمَا جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِینَ اخْتَلَفُوا فِیهِ وَإِنَّ رَبَّکَ لَیَحْکُمُ بَیْنَهُمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ فِیمَا کَانُوا فِیهِ یَخْتَلِفُونَ ﴿124﴾

حرمت نهادن به شنبه [ سبت‏] فقط بر کسانى مقرر شد که در آن [و در صید ماهى و نظایر آن‏] اختلاف ‏ورزیدند، و بى‏ گمان پروردگارت در روز قیامت در آنچه اختلاف مى‏داشتند، در میان آنان داورى خواهد کرد (124)

ادْعُ إِلَى سَبِیلِ رَبِّکَ بِالْحِکْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِیلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِینَ﴿125﴾

به راه پروردگارت با حکمت و پند[هاى‏] پسندیده فراخوان، و با آنان به شیوه‏اى که بهتر است مجادله [و مقابله‏] کن، چرا که پروردگارت داناتر است که چه کسانى از راه او به در افتاده ‏اند و هم او به رهیافتگان داناتر است‏ (125)

وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُوا بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُمْ بِهِ وَلَئِنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَیْرٌ لِلصَّابِرِینَ ﴿126﴾

و اگر خواستید کسى را مکافات کنید، نظیر آنچه مکافات دیده‏ اید، مکافات دهید، و اگر شکیبایى [و خویشتندارى‏]ورزید، بدانید که این شیوه براى شکیبایان بهتر است‏ (126)

وَاصْبِرْ وَمَا صَبْرُکَ إِلَّا بِاللَّهِ وَلَا تَحْزَنْ عَلَیْهِمْ وَلَا تَکُ فِی ضَیْقٍ مِمَّا یَمْکُرُونَ ﴿127﴾

شکیبایى پیشه کن و شکیبایى تو جز به توفیق الهى نیست و بر آنان اندوه مخور و از مکرى که مى ‏ورزند دلتنگ مباش‏ (127)

إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِینَ اتَّقَوْا وَالَّذِینَ هُمْ مُحْسِنُونَ ﴿128﴾

بى ‏گمان خداوند با پرهیزگاران و نیکوکاران است‏ (128)

قطعات صوتی

  • عنوان
    زمان
  • 50:34

مشخصات

سایر مشخصات

تصاویر

تلاوت‌هایی از این قاری

پایگاه قرآن