- 671
تسنیم 460
آیات 11 تا 21 سوره زمر باصدای محمدجبریل و ترجمه استاد بهاءالدین خرمشاهی
قُلْ إِنِّی أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصًا لَهُ الدِّینَ ﴿11﴾
بگو فرمان یافته ام که خداوند را -در حالى که دینم را براى او پاک و پیراسته مىدارم بپرستم (11)
وَأُمِرْتُ لِأَنْ أَکُونَ أَوَّلَ الْمُسْلِمِینَ ﴿12﴾
و فرمان یافتهام که نخستین مسلمان [این امت] باشم (12)
قُلْ إِنِّی أَخَافُ إِنْ عَصَیْتُ رَبِّی عَذَابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ ﴿13﴾
بگو من اگر از امر پروردگارم سرپیچى کنم، از عذاب روزى سهمگین مىترسم (13)
قُلِ اللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصًا لَهُ دِینِی ﴿14﴾
بگو خداوند را -در حالى که دینم را برایش پیراسته مىدارممىپرستم (14)
فَاعْبُدُوا مَا شِئْتُمْ مِنْ دُونِهِ قُلْ إِنَّ الْخَاسِرِینَ الَّذِینَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَأَهْلِیهِمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ أَلَا ذَلِکَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِینُ ﴿15﴾
شما هم هر چه مىخواهید به جاى او بپرستید، بگو زیانکاران [واقعى] کسانى هستند که به خویشتن و خانوادهشان در روز قیامت زیان رساندهاند، هان این است زیانمندى آشکار (15)
لَهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِنَ النَّارِ وَمِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ذَلِکَ یُخَوِّفُ اللَّهُ بِهِ عِبَادَهُ یَا عِبَادِ فَاتَّقُونِ ﴿16﴾آ
نان را از فرازشان سایبانهایى از آتش است، و از فرودشان هم سایبانهایى، این همان است که خداوند بدان بندگانش را مىترساند، اى بندگان من از من پروا کنید (16)
وَالَّذِینَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَنْ یَعْبُدُوهَا وَأَنَابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرَى فَبَشِّرْ عِبَادِ ﴿17﴾
و کسانى که از طاغوت پرهیز کردهاند از اینکه بپرستندش، و به سوى خداوند باز گشتهاند، بشارت [/بهشت] ایشان راست، پس بندگانم را بشارت ده (17)
الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولَئِکَ الَّذِینَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُولَئِکَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ ﴿18﴾
همان کسانى را که قول [نیک و حق] را مىشنوند و آنگاه از بهترین آن پیروى مىکنند، اینانند که خداوند هدایتشان کرده است و اینانند که خردمندانند (18)
أَفَمَنْ حَقَّ عَلَیْهِ کَلِمَةُ الْعَذَابِ أَفَأَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِی النَّارِ ﴿19﴾
آیا کسى که حکم عذاب بر او تحقق یافته [و دوزخى] است، آیا تو کسى را که در دوزخ است مىرهانى؟ (19)
لَکِنِ الَّذِینَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِنْ فَوْقِهَا غُرَفٌ مَبْنِیَّةٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَعْدَ اللَّهِ لَا یُخْلِفُ اللَّهُ الْمِیعَادَ ﴿20﴾
ولى کسانى که از پروردگارشان پروا داشتهاند، غرفههایى دارند که بر فراز آنها غرفههایى ساخته شده است، [و] از فرو دست آن جویباران جارى است، این وعده الهى است [و] خداوند در وعده[اش] خلاف نمىکند (20)
أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَلَکَهُ یَنَابِیعَ فِی الْأَرْضِ ثُمَّ یُخْرِجُ بِهِ زَرْعًا مُخْتَلِفًا أَلْوَانُهُ ثُمَّ یَهِیجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ یَجْعَلُهُ حُطَامًا إِنَّ فِی ذَلِکَ لَذِکْرَى لِأُولِی الْأَلْبَابِ ﴿21﴾
آیا ننگریسته اى که خداوند از آسمان آبى فرو فرستاد و آن را در [مخزن] چشمه ساران در دل زمین راه داد، سپس بدان کشت گوناگون بر مىآورد، سپس [آن کشت] مى خشکد و آن را زرد مىبینى، سپس آن را خرد و خوار مىکند، در این امر براى خردمندان یادآورى است (21)
قُلْ إِنِّی أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصًا لَهُ الدِّینَ ﴿11﴾
بگو فرمان یافته ام که خداوند را -در حالى که دینم را براى او پاک و پیراسته مىدارم بپرستم (11)
وَأُمِرْتُ لِأَنْ أَکُونَ أَوَّلَ الْمُسْلِمِینَ ﴿12﴾
و فرمان یافتهام که نخستین مسلمان [این امت] باشم (12)
قُلْ إِنِّی أَخَافُ إِنْ عَصَیْتُ رَبِّی عَذَابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ ﴿13﴾
بگو من اگر از امر پروردگارم سرپیچى کنم، از عذاب روزى سهمگین مىترسم (13)
قُلِ اللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصًا لَهُ دِینِی ﴿14﴾
بگو خداوند را -در حالى که دینم را برایش پیراسته مىدارممىپرستم (14)
فَاعْبُدُوا مَا شِئْتُمْ مِنْ دُونِهِ قُلْ إِنَّ الْخَاسِرِینَ الَّذِینَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَأَهْلِیهِمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ أَلَا ذَلِکَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِینُ ﴿15﴾
شما هم هر چه مىخواهید به جاى او بپرستید، بگو زیانکاران [واقعى] کسانى هستند که به خویشتن و خانوادهشان در روز قیامت زیان رساندهاند، هان این است زیانمندى آشکار (15)
لَهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِنَ النَّارِ وَمِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ذَلِکَ یُخَوِّفُ اللَّهُ بِهِ عِبَادَهُ یَا عِبَادِ فَاتَّقُونِ ﴿16﴾آ
نان را از فرازشان سایبانهایى از آتش است، و از فرودشان هم سایبانهایى، این همان است که خداوند بدان بندگانش را مىترساند، اى بندگان من از من پروا کنید (16)
وَالَّذِینَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَنْ یَعْبُدُوهَا وَأَنَابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرَى فَبَشِّرْ عِبَادِ ﴿17﴾
و کسانى که از طاغوت پرهیز کردهاند از اینکه بپرستندش، و به سوى خداوند باز گشتهاند، بشارت [/بهشت] ایشان راست، پس بندگانم را بشارت ده (17)
الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولَئِکَ الَّذِینَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُولَئِکَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ ﴿18﴾
همان کسانى را که قول [نیک و حق] را مىشنوند و آنگاه از بهترین آن پیروى مىکنند، اینانند که خداوند هدایتشان کرده است و اینانند که خردمندانند (18)
أَفَمَنْ حَقَّ عَلَیْهِ کَلِمَةُ الْعَذَابِ أَفَأَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِی النَّارِ ﴿19﴾
آیا کسى که حکم عذاب بر او تحقق یافته [و دوزخى] است، آیا تو کسى را که در دوزخ است مىرهانى؟ (19)
لَکِنِ الَّذِینَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِنْ فَوْقِهَا غُرَفٌ مَبْنِیَّةٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَعْدَ اللَّهِ لَا یُخْلِفُ اللَّهُ الْمِیعَادَ ﴿20﴾
ولى کسانى که از پروردگارشان پروا داشتهاند، غرفههایى دارند که بر فراز آنها غرفههایى ساخته شده است، [و] از فرو دست آن جویباران جارى است، این وعده الهى است [و] خداوند در وعده[اش] خلاف نمىکند (20)
أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَلَکَهُ یَنَابِیعَ فِی الْأَرْضِ ثُمَّ یُخْرِجُ بِهِ زَرْعًا مُخْتَلِفًا أَلْوَانُهُ ثُمَّ یَهِیجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ یَجْعَلُهُ حُطَامًا إِنَّ فِی ذَلِکَ لَذِکْرَى لِأُولِی الْأَلْبَابِ ﴿21﴾
آیا ننگریسته اى که خداوند از آسمان آبى فرو فرستاد و آن را در [مخزن] چشمه ساران در دل زمین راه داد، سپس بدان کشت گوناگون بر مىآورد، سپس [آن کشت] مى خشکد و آن را زرد مىبینى، سپس آن را خرد و خوار مىکند، در این امر براى خردمندان یادآورى است (21)