- 329
صفحه ﴿88﴾
قرآن ترجمه، سوره نساء آیات 60 تا 65
أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِینَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِکَ یُرِیدُونَ أَنْ یَتَحَاکَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ یَکْفُرُوا بِهِ وَیُرِیدُ الشَّیْطَانُ أَنْ یُضِلَّهُمْ ضَلَالًا بَعِیدًا ﴿60﴾
کسانی که بهخیال خامِ خود به قرآن و کتابهای آسمانیِ قبل از تو ایمان آوردهاند، مگر ندیدی که برای داوری در حل اختلافاتشان میخواهند به طاغوت مراجعه کنند؟! با آنکه دستور مؤکّد به آنها داده شد که از رفتن پیش طاغوت خودداری کنند. بله، شیطان میخواهد آنها را در گرداب بیپایان گمراهی بیندازد!{سرانِ طاغوت، دادگاههای طاغوت و حتی جادوگران و فالگیران و هرکسی که مدعیِ غیبگویی است، مصداق طاغوت است و مراجعۀ به او، حرام.} (60)
وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ تَعَالَوْا إِلَى مَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ رَأَیْتَ الْمُنَافِقِینَ یَصُدُّونَ عَنْکَ صُدُودًا ﴿61﴾
وقتی به آنها بگویی: «برای داوری در حل اختلافات خودتان بهسمت قرآن و پیامبر بیایید»، منافقها را میبینی که از پذیرش دعوتت بهشدت خودداری میکنند! (61)
فَکَیْفَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِیبَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ ثُمَّ جَاءُوکَ یَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنْ أَرَدْنَا إِلَّا إِحْسَانًا وَتَوْفِیقًا ﴿62﴾
وقتی در نتیجۀ رفتن پیش طاغوت به دردسر میافتند و برای توجیه این کارِ زشتشان پیشت میآیند، دیگر با چه رویی به خدا قسم میخورند که: «جز خیرخواهی و سازش بین دو طرف دعوا، منظوری نداشتهایم»؟! (62)
أُولَئِکَ الَّذِینَ یَعْلَمُ اللَّهُ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُلْ لَهُمْ فِی أَنْفُسِهِمْ قَوْلًا بَلِیغًا ﴿63﴾
خدا که میداند در دلشان چه میگذرد! پس، از آنها کناره بگیر؛ ولی پندشان بده و وقتی تنهایند، با حرفهایی شفاف راهنماییشان کن. (63)
وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِیُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِیمًا ﴿64﴾
هر پیامبری فرستادیم، بدون استثنا، واجب بود که بهفرمان خدا اطاعتش کنند. این منافقهایی که با مراجعه به طاغوت به خودشان جفا کردند، اگر بهجای توجیه کارهایشان، پیشت مىآمدند و از خدا آمرزش مىخواستند و پیامبر هم برایشان آمرزش میخواست، آنوقت میدیدند که خدا توبهپذیری مهربان است. {این آیه توسل و شفاعت را تأیید میکند: آمدنِ توبهکاران به محضر پیامبر(ص) و دستبهدامان او شدن، توسل است و طلب آمرزشِ پیامبر(ص) برای آنان، شفاعت.} (64)
فَلَا وَرَبِّکَ لَا یُؤْمِنُونَ حَتَّى یُحَکِّمُوکَ فِیمَا شَجَرَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ لَا یَجِدُوا فِی أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَیْتَ وَیُسَلِّمُوا تَسْلِیمًا ﴿65﴾
نه، به خدا قسم! آنها ایمانِ واقعی نمیآورند؛ مگر آنکه در دعواهایشان فقط تو را بهداوری انتخاب کنند و تازه، از رأیی که میدهی، در دل احساس ناراحتی نکنند و در عمل هم، دربست تسلیمِ حکم تو باشند. (65)
أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِینَ یَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِکَ یُرِیدُونَ أَنْ یَتَحَاکَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ یَکْفُرُوا بِهِ وَیُرِیدُ الشَّیْطَانُ أَنْ یُضِلَّهُمْ ضَلَالًا بَعِیدًا ﴿60﴾
کسانی که بهخیال خامِ خود به قرآن و کتابهای آسمانیِ قبل از تو ایمان آوردهاند، مگر ندیدی که برای داوری در حل اختلافاتشان میخواهند به طاغوت مراجعه کنند؟! با آنکه دستور مؤکّد به آنها داده شد که از رفتن پیش طاغوت خودداری کنند. بله، شیطان میخواهد آنها را در گرداب بیپایان گمراهی بیندازد!{سرانِ طاغوت، دادگاههای طاغوت و حتی جادوگران و فالگیران و هرکسی که مدعیِ غیبگویی است، مصداق طاغوت است و مراجعۀ به او، حرام.} (60)
وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ تَعَالَوْا إِلَى مَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ رَأَیْتَ الْمُنَافِقِینَ یَصُدُّونَ عَنْکَ صُدُودًا ﴿61﴾
وقتی به آنها بگویی: «برای داوری در حل اختلافات خودتان بهسمت قرآن و پیامبر بیایید»، منافقها را میبینی که از پذیرش دعوتت بهشدت خودداری میکنند! (61)
فَکَیْفَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِیبَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ ثُمَّ جَاءُوکَ یَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنْ أَرَدْنَا إِلَّا إِحْسَانًا وَتَوْفِیقًا ﴿62﴾
وقتی در نتیجۀ رفتن پیش طاغوت به دردسر میافتند و برای توجیه این کارِ زشتشان پیشت میآیند، دیگر با چه رویی به خدا قسم میخورند که: «جز خیرخواهی و سازش بین دو طرف دعوا، منظوری نداشتهایم»؟! (62)
أُولَئِکَ الَّذِینَ یَعْلَمُ اللَّهُ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُلْ لَهُمْ فِی أَنْفُسِهِمْ قَوْلًا بَلِیغًا ﴿63﴾
خدا که میداند در دلشان چه میگذرد! پس، از آنها کناره بگیر؛ ولی پندشان بده و وقتی تنهایند، با حرفهایی شفاف راهنماییشان کن. (63)
وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِیُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِیمًا ﴿64﴾
هر پیامبری فرستادیم، بدون استثنا، واجب بود که بهفرمان خدا اطاعتش کنند. این منافقهایی که با مراجعه به طاغوت به خودشان جفا کردند، اگر بهجای توجیه کارهایشان، پیشت مىآمدند و از خدا آمرزش مىخواستند و پیامبر هم برایشان آمرزش میخواست، آنوقت میدیدند که خدا توبهپذیری مهربان است. {این آیه توسل و شفاعت را تأیید میکند: آمدنِ توبهکاران به محضر پیامبر(ص) و دستبهدامان او شدن، توسل است و طلب آمرزشِ پیامبر(ص) برای آنان، شفاعت.} (64)
فَلَا وَرَبِّکَ لَا یُؤْمِنُونَ حَتَّى یُحَکِّمُوکَ فِیمَا شَجَرَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ لَا یَجِدُوا فِی أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَیْتَ وَیُسَلِّمُوا تَسْلِیمًا ﴿65﴾
نه، به خدا قسم! آنها ایمانِ واقعی نمیآورند؛ مگر آنکه در دعواهایشان فقط تو را بهداوری انتخاب کنند و تازه، از رأیی که میدهی، در دل احساس ناراحتی نکنند و در عمل هم، دربست تسلیمِ حکم تو باشند. (65)