- 251
صفحه ﴿165﴾
قرآن ترجمه، سوره اعراف آیات 121 تا 130
قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿121﴾
آنها گفتند: «به صاحباختیار جهانیان ایمان آوردیم، (121)
رَبِّ مُوسَى وَهَارُونَ ﴿122﴾
همان خدای موسی و هارون.» (122)
قَالَ فِرْعَوْنُ آمَنْتُمْ بِهِ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَکُمْ إِنَّ هَذَا لَمَکْرٌ مَکَرْتُمُوهُ فِی الْمَدِینَةِ لِتُخْرِجُوا مِنْهَا أَهْلَهَا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿123﴾
فرعون با عصبانیت گفت: «یعنی، به موسی ایمان آوردید، آنهم بیاجازۀ من؟! یقین دارم این توطئهای است که شما و موسی در شهر راه انداختهاید تا مردمش را آواره کنید! حالا که اینطور شد، حساب کار دستتان خواهد آمد:{موسی(ع) از نژاد سِبطیان بود و فرعون از قِبطیان. او با این انگ رایجِ سیاسی قصد داشت به افکار عمومی بقبولاند که هدف موسی(ع) تصرف حکومت و بیرونکردن نسل قِبطی است، نه خداجویی و تبلیغ دین. } (123)
لَأُقَطِّعَنَّ أَیْدِیَکُمْ وَأَرْجُلَکُمْ مِنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَأُصَلِّبَنَّکُمْ أَجْمَعِینَ ﴿124﴾
دست و پایتان را ضربدری، یکی از راست و یکی از چپ، قطع میکنم و همهتان را به صُلّابه میکشم.» (124)
قَالُوا إِنَّا إِلَى رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ ﴿125﴾
جادوگرها گفتند: «اصلاً مهم نیست؛ چون آخرعاقبتِ ما فقط به خدا ختم میشود. (125)
وَمَا تَنْقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآیَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءَتْنَا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَیْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِینَ ﴿126﴾
فقط هم به این جرم از ما انتقام میگیری که ما معجزههایِ رسیده از طرف خدا را باور کردهایم. خدایا، سرشار از صبرمان کن و ما را مسلمان بمیران.»{دستآخر، فرعون تهدیدش را عملى ساخت: یک دست و یک پایشان را برید و بدنهای نیمهجانشان را در کنار رود نیل، به شاخههاى نخلها بست؛ اما آنان دست از حقیقت نکشیدند و بدینگونه، یاد پرافتخارشان در دفتر آزادمردان جهان ثبت شد.} (126)
وَقَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَتَذَرُ مُوسَى وَقَوْمَهُ لِیُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ وَیَذَرَکَ وَآلِهَتَکَ قَالَ سَنُقَتِّلُ أَبْنَاءَهُمْ وَنَسْتَحْیِی نِسَاءَهُمْ وَإِنَّا فَوْقَهُمْ قَاهِرُونَ ﴿127﴾
مشاوران سیاسیِ فرعون به او گفتند: «آیا موسی و طرفدارانش را آزاد میگذاری تا در این سرزمین مشغول خرابکاری باشند و موسی تو و خدایانت را به هیچ نگیرد؟!» گفت: «مردانشان را به فجیعترین وضع خواهیم کشت و زنانشان را برای بهرهکشی نگه خواهیم داشت و ما از بالا بر اوضاع کشور مسلّطیم.»(127)
قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ اسْتَعِینُوا بِاللَّهِ وَاصْبِرُوا إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ یُورِثُهَا مَنْ یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ ﴿128﴾
موسی به طرفدارانش دلداری داد: «از خدا یاری بخواهید و صبور باشید که پهنۀ زمین از آنِ خداست و آن را در اختیار هر جمعی از بندگانش که صلاح بداند، میگذارد؛ چونکه عاقبتبهخیری در انتظار خودمراقبان است.» (128)
قَالُوا أُوذِینَا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِیَنَا وَمِنْ بَعْدِ مَا جِئْتَنَا قَالَ عَسَى رَبُّکُمْ أَنْ یُهْلِکَ عَدُوَّکُمْ وَیَسْتَخْلِفَکُمْ فِی الْأَرْضِ فَیَنْظُرَ کَیْفَ تَعْمَلُونَ ﴿129﴾
آنها با موسی درد دل کردند: «قبل از آنکه پیشمان بیایی، اذیت میشدیم. بعد از اینکه پیشمان آمدی هم اذیت میشویم.» موسی هم دلگرمیشان داد: «امیدوارم که خدا دشمنانتان را نابود کند و شما رادر این سرزمین، جانشینشان سازد تا ببیند که رفتار شما چطور خواهد بود.» (129)
وَلَقَدْ أَخَذْنَا آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِینَ وَنَقْصٍ مِنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ یَذَّکَّرُونَ ﴿130﴾
البته فرعونیان را به خشکسالیهای متعدد و کمبود شدیدِ محصولات کشاورزی دچار کردیم تا بهخودشان بیایند. 130
قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿121﴾
آنها گفتند: «به صاحباختیار جهانیان ایمان آوردیم، (121)
رَبِّ مُوسَى وَهَارُونَ ﴿122﴾
همان خدای موسی و هارون.» (122)
قَالَ فِرْعَوْنُ آمَنْتُمْ بِهِ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَکُمْ إِنَّ هَذَا لَمَکْرٌ مَکَرْتُمُوهُ فِی الْمَدِینَةِ لِتُخْرِجُوا مِنْهَا أَهْلَهَا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿123﴾
فرعون با عصبانیت گفت: «یعنی، به موسی ایمان آوردید، آنهم بیاجازۀ من؟! یقین دارم این توطئهای است که شما و موسی در شهر راه انداختهاید تا مردمش را آواره کنید! حالا که اینطور شد، حساب کار دستتان خواهد آمد:{موسی(ع) از نژاد سِبطیان بود و فرعون از قِبطیان. او با این انگ رایجِ سیاسی قصد داشت به افکار عمومی بقبولاند که هدف موسی(ع) تصرف حکومت و بیرونکردن نسل قِبطی است، نه خداجویی و تبلیغ دین. } (123)
لَأُقَطِّعَنَّ أَیْدِیَکُمْ وَأَرْجُلَکُمْ مِنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَأُصَلِّبَنَّکُمْ أَجْمَعِینَ ﴿124﴾
دست و پایتان را ضربدری، یکی از راست و یکی از چپ، قطع میکنم و همهتان را به صُلّابه میکشم.» (124)
قَالُوا إِنَّا إِلَى رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ ﴿125﴾
جادوگرها گفتند: «اصلاً مهم نیست؛ چون آخرعاقبتِ ما فقط به خدا ختم میشود. (125)
وَمَا تَنْقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآیَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءَتْنَا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَیْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِینَ ﴿126﴾
فقط هم به این جرم از ما انتقام میگیری که ما معجزههایِ رسیده از طرف خدا را باور کردهایم. خدایا، سرشار از صبرمان کن و ما را مسلمان بمیران.»{دستآخر، فرعون تهدیدش را عملى ساخت: یک دست و یک پایشان را برید و بدنهای نیمهجانشان را در کنار رود نیل، به شاخههاى نخلها بست؛ اما آنان دست از حقیقت نکشیدند و بدینگونه، یاد پرافتخارشان در دفتر آزادمردان جهان ثبت شد.} (126)
وَقَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَتَذَرُ مُوسَى وَقَوْمَهُ لِیُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ وَیَذَرَکَ وَآلِهَتَکَ قَالَ سَنُقَتِّلُ أَبْنَاءَهُمْ وَنَسْتَحْیِی نِسَاءَهُمْ وَإِنَّا فَوْقَهُمْ قَاهِرُونَ ﴿127﴾
مشاوران سیاسیِ فرعون به او گفتند: «آیا موسی و طرفدارانش را آزاد میگذاری تا در این سرزمین مشغول خرابکاری باشند و موسی تو و خدایانت را به هیچ نگیرد؟!» گفت: «مردانشان را به فجیعترین وضع خواهیم کشت و زنانشان را برای بهرهکشی نگه خواهیم داشت و ما از بالا بر اوضاع کشور مسلّطیم.»(127)
قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ اسْتَعِینُوا بِاللَّهِ وَاصْبِرُوا إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ یُورِثُهَا مَنْ یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ ﴿128﴾
موسی به طرفدارانش دلداری داد: «از خدا یاری بخواهید و صبور باشید که پهنۀ زمین از آنِ خداست و آن را در اختیار هر جمعی از بندگانش که صلاح بداند، میگذارد؛ چونکه عاقبتبهخیری در انتظار خودمراقبان است.» (128)
قَالُوا أُوذِینَا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِیَنَا وَمِنْ بَعْدِ مَا جِئْتَنَا قَالَ عَسَى رَبُّکُمْ أَنْ یُهْلِکَ عَدُوَّکُمْ وَیَسْتَخْلِفَکُمْ فِی الْأَرْضِ فَیَنْظُرَ کَیْفَ تَعْمَلُونَ ﴿129﴾
آنها با موسی درد دل کردند: «قبل از آنکه پیشمان بیایی، اذیت میشدیم. بعد از اینکه پیشمان آمدی هم اذیت میشویم.» موسی هم دلگرمیشان داد: «امیدوارم که خدا دشمنانتان را نابود کند و شما رادر این سرزمین، جانشینشان سازد تا ببیند که رفتار شما چطور خواهد بود.» (129)
وَلَقَدْ أَخَذْنَا آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِینَ وَنَقْصٍ مِنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ یَذَّکَّرُونَ ﴿130﴾
البته فرعونیان را به خشکسالیهای متعدد و کمبود شدیدِ محصولات کشاورزی دچار کردیم تا بهخودشان بیایند. 130