- 615
صفحه ﴿77﴾ سوره نساء
قرآن ترجمه، سوره نساء آیات 1 تا 6
سْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
به نام خدای خوبِ مهربان
یَا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَخَلَقَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَبَثَّ مِنْهُمَا رِجَالًا کَثِیرًا وَنِسَاءً وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِی تَسَاءَلُونَ بِهِ وَالْأَرْحَامَ إِنَّ اللَّهَ کَانَ عَلَیْکُمْ رَقِیبًا ﴿1﴾
مردم! در حضور خدا مراقب رفتارتان باشید؛ همانکه از یک انسان آفریدتان و همسرش را هم از جنس او آفرید و از آن زوج، مردان و زنان زیادی در دنیا پراکند. بله، در حضور خدایی مراقب رفتارتان باشید که برای درخواستهایتان به او قسم میخورید و نیز با خویشان قطع رابطه نکنید. خدا در همهحال مراقب شماست. (1)
وَآتُوا الْیَتَامَى أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِیثَ بِالطَّیِّبِ وَلَا تَأْکُلُوا أَمْوَالَهُمْ إِلَى أَمْوَالِکُمْ إِنَّهُ کَانَ حُوبًا کَبِیرًا ﴿2﴾
اموال یتیمان را وقتی بزرگ شدند، به خودشان برگردانید؛ بیآنکه اموال نامرغوبتان را با اموال مرغوبشان عوض کنید یا اموالشان را با اموالتان یکجا بالا بکشید! اینها گناهی بزرگ است. (2)
وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِی الْیَتَامَى فَانْکِحُوا مَا طَابَ لَکُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَثْنَى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ ذَلِکَ أَدْنَى أَلَّا تَعُولُوا ﴿3﴾
اگر واقعاً میترسید که با دخترانِ بدون پدر بهعدالت رفتار نکنید، با آنها ازدواج نکنید؛ بلکه با دو یا سه یا چهار زنِ دیگری که بر شما حلالاند، ازدواج کنید. باز اگر میترسید که بین چند همسر بهعدالت رفتار نکنید، به یک زنِ آزاد یا کنیزها که حقوق کمتری دارند، اکتفا کنید. عمل به این سفارشها از انحرافتان پیشگیری میکند,1-{ازدواج دائم با بیش از چهار زن حرام است} 2- {عدالت در این آیه درباره مادیات و حقوق همسر داری است. مانند تامین هزینه زندگی، مسکن، پوشاک، مسافرت، و مسائل زناشوئی، رعایت این عدالت واجب است و فقط از عهده برخی مردان برمیآید.اما عدالت در آیه 129 همین سوره درباره علاقه قلبی و گرایش درونی است که رعایتش واجب نیست. زیرا در اختیار انسان نیست. البته این نباید بهانه ای باشد که مرد طوری به بعضی زنانش توجه کند که از زنان دیگرش غافل شود و آنها احساس بی شوهری کنند.}(3)
وَآتُوا النِّسَاءَ صَدُقَاتِهِنَّ نِحْلَةً فَإِنْ طِبْنَ لَکُمْ عَنْ شَیْءٍ مِنْهُ نَفْسًا فَکُلُوهُ هَنِیئًا مَرِیئًا ﴿4﴾
مهریۀ بانوان را با رغبت و هدیهوار به آنها بپردازید. اگر بخشی از مهریه را از تهِ دل به شما بخشیدند، حلال و گوارایتان باد. (4)
وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاءَ أَمْوَالَکُمُ الَّتِی جَعَلَ اللَّهُ لَکُمْ قِیَامًا وَارْزُقُوهُمْ فِیهَا وَاکْسُوهُمْ وَقُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفًا ﴿5﴾
اموال سفیهان که بههرحال جزو سرمایۀ مؤثر در جامعه است، اگر در اختیارتان هست، دست خودشان ندهید؛ ولی از سودش، هزینههای زندگیشان را تأمین کنید و این را با خوشبرخوردی برایشان توضیح دهید.{«سفیه» یعنی فرد کمفکری که عقل معاش ندارد و ثروتش را هدر میدهد. در مقابل، «رشید» کسی است که میتواند مالَش را مدیریت کند. قانون مدنی ما هجدهسالگی را مرز این دو حالت دانسته است.} (5)
وَابْتَلُوا الْیَتَامَى حَتَّى إِذَا بَلَغُوا النِّکَاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوا إِلَیْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَأْکُلُوهَا إِسْرَافًا وَبِدَارًا أَنْ یَکْبَرُوا وَمَنْ کَانَ غَنِیًّا فَلْیَسْتَعْفِفْ وَمَنْ کَانَ فَقِیرًا فَلْیَأْکُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذَا دَفَعْتُمْ إِلَیْهِمْ أَمْوَالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَیْهِمْ وَکَفَى بِاللَّهِ حَسِیبًا ﴿6﴾
همچنین، یتیمان را امتحان کنید: در سنّ ازدواج، اگر دیدید به رشد فکری و بلوغ مالی رسیدهاند، اموالشان را فوری به آنها برگردانید. با زیادهروی و شتابزدگی و از ترسِ اینکه مبادا بعد از بزرگشدنشان به شما اعتراضی کنند، به اموالشان دستدرازی نکنید. اگر فردِ سرپرست بینیاز است، بهتر است مزدِ زحمتش برای یتیمان را برندارد؛ اما اگر نیازمند بود، عرفاً بهاندازۀ کاری که میکند، بردارد. وقتی هم اموال یتیمان را به خودشان برمیگردانید، بهتر است شاهد بگیرید؛ اگرچه همین بس که خدا حسابرس باشد. (6)
سْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
به نام خدای خوبِ مهربان
یَا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَخَلَقَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَبَثَّ مِنْهُمَا رِجَالًا کَثِیرًا وَنِسَاءً وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِی تَسَاءَلُونَ بِهِ وَالْأَرْحَامَ إِنَّ اللَّهَ کَانَ عَلَیْکُمْ رَقِیبًا ﴿1﴾
مردم! در حضور خدا مراقب رفتارتان باشید؛ همانکه از یک انسان آفریدتان و همسرش را هم از جنس او آفرید و از آن زوج، مردان و زنان زیادی در دنیا پراکند. بله، در حضور خدایی مراقب رفتارتان باشید که برای درخواستهایتان به او قسم میخورید و نیز با خویشان قطع رابطه نکنید. خدا در همهحال مراقب شماست. (1)
وَآتُوا الْیَتَامَى أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِیثَ بِالطَّیِّبِ وَلَا تَأْکُلُوا أَمْوَالَهُمْ إِلَى أَمْوَالِکُمْ إِنَّهُ کَانَ حُوبًا کَبِیرًا ﴿2﴾
اموال یتیمان را وقتی بزرگ شدند، به خودشان برگردانید؛ بیآنکه اموال نامرغوبتان را با اموال مرغوبشان عوض کنید یا اموالشان را با اموالتان یکجا بالا بکشید! اینها گناهی بزرگ است. (2)
وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِی الْیَتَامَى فَانْکِحُوا مَا طَابَ لَکُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَثْنَى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ ذَلِکَ أَدْنَى أَلَّا تَعُولُوا ﴿3﴾
اگر واقعاً میترسید که با دخترانِ بدون پدر بهعدالت رفتار نکنید، با آنها ازدواج نکنید؛ بلکه با دو یا سه یا چهار زنِ دیگری که بر شما حلالاند، ازدواج کنید. باز اگر میترسید که بین چند همسر بهعدالت رفتار نکنید، به یک زنِ آزاد یا کنیزها که حقوق کمتری دارند، اکتفا کنید. عمل به این سفارشها از انحرافتان پیشگیری میکند,1-{ازدواج دائم با بیش از چهار زن حرام است} 2- {عدالت در این آیه درباره مادیات و حقوق همسر داری است. مانند تامین هزینه زندگی، مسکن، پوشاک، مسافرت، و مسائل زناشوئی، رعایت این عدالت واجب است و فقط از عهده برخی مردان برمیآید.اما عدالت در آیه 129 همین سوره درباره علاقه قلبی و گرایش درونی است که رعایتش واجب نیست. زیرا در اختیار انسان نیست. البته این نباید بهانه ای باشد که مرد طوری به بعضی زنانش توجه کند که از زنان دیگرش غافل شود و آنها احساس بی شوهری کنند.}(3)
وَآتُوا النِّسَاءَ صَدُقَاتِهِنَّ نِحْلَةً فَإِنْ طِبْنَ لَکُمْ عَنْ شَیْءٍ مِنْهُ نَفْسًا فَکُلُوهُ هَنِیئًا مَرِیئًا ﴿4﴾
مهریۀ بانوان را با رغبت و هدیهوار به آنها بپردازید. اگر بخشی از مهریه را از تهِ دل به شما بخشیدند، حلال و گوارایتان باد. (4)
وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاءَ أَمْوَالَکُمُ الَّتِی جَعَلَ اللَّهُ لَکُمْ قِیَامًا وَارْزُقُوهُمْ فِیهَا وَاکْسُوهُمْ وَقُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفًا ﴿5﴾
اموال سفیهان که بههرحال جزو سرمایۀ مؤثر در جامعه است، اگر در اختیارتان هست، دست خودشان ندهید؛ ولی از سودش، هزینههای زندگیشان را تأمین کنید و این را با خوشبرخوردی برایشان توضیح دهید.{«سفیه» یعنی فرد کمفکری که عقل معاش ندارد و ثروتش را هدر میدهد. در مقابل، «رشید» کسی است که میتواند مالَش را مدیریت کند. قانون مدنی ما هجدهسالگی را مرز این دو حالت دانسته است.} (5)
وَابْتَلُوا الْیَتَامَى حَتَّى إِذَا بَلَغُوا النِّکَاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوا إِلَیْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَأْکُلُوهَا إِسْرَافًا وَبِدَارًا أَنْ یَکْبَرُوا وَمَنْ کَانَ غَنِیًّا فَلْیَسْتَعْفِفْ وَمَنْ کَانَ فَقِیرًا فَلْیَأْکُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذَا دَفَعْتُمْ إِلَیْهِمْ أَمْوَالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَیْهِمْ وَکَفَى بِاللَّهِ حَسِیبًا ﴿6﴾
همچنین، یتیمان را امتحان کنید: در سنّ ازدواج، اگر دیدید به رشد فکری و بلوغ مالی رسیدهاند، اموالشان را فوری به آنها برگردانید. با زیادهروی و شتابزدگی و از ترسِ اینکه مبادا بعد از بزرگشدنشان به شما اعتراضی کنند، به اموالشان دستدرازی نکنید. اگر فردِ سرپرست بینیاز است، بهتر است مزدِ زحمتش برای یتیمان را برندارد؛ اما اگر نیازمند بود، عرفاً بهاندازۀ کاری که میکند، بردارد. وقتی هم اموال یتیمان را به خودشان برمیگردانید، بهتر است شاهد بگیرید؛ اگرچه همین بس که خدا حسابرس باشد. (6)