فهرست
120-تلاوت تحقیق قاریان غیر ایرانی

تلاوت تحقیق دوره ای محمود علی البناء 120-تلاوت تحقیق قاریان غیر ایرانی

  • 41 دقیقه مدت
  • 11 دریافت شده
تلاوت: غیر ایرانی متقدم
تلاوت:
تلاوت: استودیویی
ملیت قاری: مصری
سوره های علق، قدر، بینه، زلزال، عادیات، قارعه، تکاثر، عصر، همزه فیل، قریش، ماعون، کوثر، کافرون، نصر،حسد،اخلاص، فلق، ناس، حمد، 1تا 7 بقره باصدای محمود علی البناء و ترجمه قرآنی:آقای فولادوند
سوره 96: العلق


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذِی خَلَقَ ﴿1﴾

بخوان به نام پروردگارت که آفرید (1)


خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ ﴿2﴾

انسان را از علق آفرید (2)


اقْرَأْ وَرَبُّکَ الْأَکْرَمُ ﴿3﴾

بخوان و پروردگار تو کریمترین [کریمان] است (3)


الَّذِی عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ﴿4﴾

همان کس که به وسیله قلم آموخت (4)


عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ ﴿5﴾

آنچه را که انسان نمى‏ دانست [بتدریج به او] آموخت (5)


کَلَّا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَیَطْغَى ﴿6﴾

حقا که انسان سرکشى مى ‏کند (6)


أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى ﴿7﴾

همین که خود را بى ‏نیاز پندارد (7)


إِنَّ إِلَى رَبِّکَ الرُّجْعَى ﴿8﴾

در حقیقت بازگشت به سوى پروردگار توست (8)


أَرَأَیْتَ الَّذِی یَنْهَى ﴿9﴾

آیا دیدى آن کس را که باز مى‏ داشت (9)


عَبْدًا إِذَا صَلَّى ﴿10﴾

بنده‏ اى را آنگاه که نماز مى‏ گزارد (10)


أَرَأَیْتَ إِنْ کَانَ عَلَى الْهُدَى ﴿11﴾

چه پندارى اگر او بر هدایت باشد (11)


أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى ﴿12﴾

یا به پرهیزگارى وادارد [براى او بهتر نیست] (12)


أَرَأَیْتَ إِنْ کَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿13﴾

[و باز] آیا چه پندارى [که] اگر او به تکذیب پردازد و روى برگرداند [چه کیفرى در پیش دارد] (13)


أَلَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَرَى ﴿14﴾

مگر ندانسته که خدا مى ‏بیند (14)


کَلَّا لَئِنْ لَمْ یَنْتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِیَةِ ﴿15﴾

زنهار اگر باز نایستد موى پیشانى [او] را سخت بگیریم (15)


نَاصِیَةٍ کَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ﴿16﴾

[همان] موى پیشانى دروغزن گناه‏پیشه را (16)


فَلْیَدْعُ نَادِیَهُ ﴿17﴾

[بگو] تا گروه خود را بخواند (17)


سَنَدْعُ الزَّبَانِیَةَ ﴿18﴾

بزودى آتشبانان را فرا خوانیم (18)


کَلَّا لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ﴿19﴾

زنهار فرمانش مبر و سجده کن و خود را [به خدا] نزدیک گردان (19)



سوره 97: القدر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ ﴿1﴾

ما [قرآن را] در شب قدر نازل کردیم (1)


وَمَا أَدْرَاکَ مَا لَیْلَةُ الْقَدْرِ ﴿2﴾

و از شب قدر چه آگاهت کرد (2)


لَیْلَةُ الْقَدْرِ خَیْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ ﴿3﴾

شب قدر از هزار ماه ارجمندتر است (3)


تَنَزَّلُ الْمَلَائِکَةُ وَالرُّوحُ فِیهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ کُلِّ أَمْرٍ ﴿4﴾

در آن [شب] فرشتگان با روح به فرمان پروردگارشان براى هر کارى [که مقرر شده است] فرود آیند (4)


سَلَامٌ هِیَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ ﴿5﴾

[آن شب] تا دم صبح صلح و سلام است (5)


سوره 98: البینة

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


لَمْ یَکُنِ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَالْمُشْرِکِینَ مُنْفَکِّینَ حَتَّى تَأْتِیَهُمُ الْبَیِّنَةُ ﴿1﴾

کافران اهل کتاب و مشرکان دست‏بردار نبودند تا دلیلى آشکار بر ایشان آید (1)


رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ یَتْلُو صُحُفًا مُطَهَّرَةً ﴿2﴾

فرستاده‏ اى از جانب خدا که [بر آنان] صحیفه ‏هایى پاک را تلاوت کند (2)


فِیهَا کُتُبٌ قَیِّمَةٌ ﴿3﴾

که در آنها نوشته ‏هاى استوار است (3)


وَمَا تَفَرَّقَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ إِلَّا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَیِّنَةُ ﴿4﴾

و اهل کتاب دستخوش پراکندگى نشدند مگر پس از آنکه برهان آشکار براى آنان آمد (4)

وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاءَ وَیُقِیمُوا الصَّلَاةَ وَیُؤْتُوا الزَّکَاةَ وَذَلِکَ دِینُ الْقَیِّمَةِ ﴿5﴾


و فرمان نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند و در حالى که به توحید گراییده‏ اند دین [خود] را براى او خالص گردانند و نماز برپا دارند و زکات بدهند و دین [ثابت و] پایدار همین است (5)

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَالْمُشْرِکِینَ فِی نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِینَ فِیهَا أُولَئِکَ هُمْ شَرُّ الْبَرِیَّةِ ﴿6﴾


کسانى از اهل کتاب که کفر ورزیده‏ اند و [نیز] مشرکان در آتش دوزخند [و] در آن همواره مى‏ مانند اینانند که بدترین آفریدگانند (6)


إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ ﴿7﴾

در حقیقت کسانى که گرویده و کارهاى شایسته کرده‏ اند آنانند که بهترین آفریدگانند (7)


جَزَاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا أَبَدًا رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَلِکَ لِمَنْ خَشِیَ رَبَّهُ ﴿8﴾

پاداش آنان نزد پروردگارشان باغهاى همیشگى است که از زیر [درختان] آن نهرها روان است جاودانه در آن همى مانند خدا از آنان خشنود است و [آنان نیز] از او خشنود این [پاداش] براى کسى است که از پروردگارش بترسد (8)



سوره 99: الزلزلة

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا ﴿1﴾

آنگاه که زمین به لرزش [شدید] خود لرزانیده شود (1)


وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا ﴿2﴾

و زمین بارهاى سنگین خود را برون افکند (2)


وَقَالَ الْإِنْسَانُ مَا لَهَا ﴿3﴾

و انسان گوید [زمین] را چه شده است (3)


یَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا ﴿4﴾

آن روز است که [زمین] خبرهاى خود را باز گوید (4)


بِأَنَّ رَبَّکَ أَوْحَى لَهَا ﴿5﴾

[همان گونه] که پروردگارت بدان وحى کرده است (5)


یَوْمَئِذٍ یَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتًا لِیُرَوْا أَعْمَالَهُمْ ﴿6﴾

آن روز مردم [به حال] پراکنده برآیند تا [نتیجه] کارهایشان به آنان نشان داده شود (6)


فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَیْرًا یَرَهُ ﴿7﴾

پس هر که هموزن ذره‏ اى نیکى کند [نتیجه] آن را خواهد دید (7)


وَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یَرَهُ ﴿8﴾

و هر که هموزن ذره‏ اى بدى کند [نتیجه] آن را خواهد دید (8)



سوره 100: العادیات

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


وَالْعَادِیَاتِ ضَبْحًا ﴿1﴾

سوگند به مادیانهائى که با همهمه تازانند و با سم[هاى] خود از سنگ آتش مى ‏جهانند (1)


فَالْمُورِیَاتِ قَدْحًا ﴿2﴾

و برق [از سنگ] همى جهانند (2)


فَالْمُغِیرَاتِ صُبْحًا ﴿3﴾

و صبحگاهان هجوم آرند (3)


فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا ﴿4﴾

و با آن [یورش] گردى برانگیزند (4)


فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا ﴿5﴾

و بدان [هجوم] در دل گروهى درآیند (5)


إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ ﴿6﴾

که انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است (6)


وَإِنَّهُ عَلَى ذَلِکَ لَشَهِیدٌ ﴿7﴾

و او خود بر این [امر] نیک گواه است (7)


وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَیْرِ لَشَدِیدٌ ﴿8﴾

و راستى او سخت‏ شیفته مال است (8)


أَفَلَا یَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِی الْقُبُورِ ﴿9﴾

مگر نمى‏ داند که چون آنچه در گورهاست بیرون ریخته گردد (9)


وَحُصِّلَ مَا فِی الصُّدُورِ ﴿10﴾

و آنچه در سینه‏ هاست فاش شود (10)


إِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ یَوْمَئِذٍ لَخَبِیرٌ ﴿11﴾

در چنان روزى پروردگارشان به [حال] ایشان نیک آگاه است (11)


سوره 101: القارعة


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


الْقَارِعَةُ ﴿1﴾

کوبنده (1)


مَا الْقَارِعَةُ ﴿2﴾

چیست کوبنده (2)


وَمَا أَدْرَاکَ مَا الْقَارِعَةُ ﴿3﴾

و تو چه دانى که کوبنده چیست (3)


یَوْمَ یَکُونُ النَّاسُ کَالْفَرَاشِ الْمَبْثُوثِ ﴿4﴾

روزى که مردم چون پروانه[هاى] پراکنده گردند (4)


وَتَکُونُ الْجِبَالُ کَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ ﴿5﴾

و کوه ‏ها مانند پشم زده‏ شده رنگین شود (5)


فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِینُهُ ﴿6﴾

اما هر که سنجیده ‏هایش سنگین برآید (6)


فَهُوَ فِی عِیشَةٍ رَاضِیَةٍ ﴿7﴾

پس وى در زندگى خوشى خواهد بود (7)


وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِینُهُ ﴿8﴾

و اما هر که سنجیده ‏هایش سبک بر آید (8)


فَأُمُّهُ هَاوِیَةٌ ﴿9﴾

پس جایش هاویه باشد (9)


وَمَا أَدْرَاکَ مَا هِیَهْ ﴿10﴾

و تو چه دانى که آن چیست (10)


نَارٌ حَامِیَةٌ ﴿11﴾

آتشى است‏ سوزنده (11)


سوره 102: التکاثر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


أَلْهَاکُمُ التَّکَاثُرُ ﴿1﴾

تفاخر به بیشترداشتن شما را غافل داشت (1)


حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ ﴿2﴾

تا کارتان [و پایتان] به گورستان رسید (2)


کَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿3﴾

نه چنین است زودا که بدانید (3)


ثُمَّ کَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿4﴾

باز هم نه چنین است زودا که بدانید (4)


کَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْیَقِینِ ﴿5﴾

هرگز چنین نیست اگر علم‏الیقین داشتید (5)


لَتَرَوُنَّ الْجَحِیمَ ﴿6﴾

به یقین دوزخ را مى ‏بینید (6)


ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَیْنَ الْیَقِینِ ﴿7﴾

سپس آن را قطعا به عین‏الیقین درمى‏ یابید (7)


ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ یَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِیمِ ﴿8﴾

سپس در همان روز است که از نعمت [روى زمین] پرسیده خواهید شد (8)



سوره 103: العصر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


وَالْعَصْرِ ﴿1﴾

سوگند به عصر [غلبه حق بر باطل] (1)


إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِی خُسْرٍ ﴿2﴾

که واقعا انسان دستخوش زیان است (2)


إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ ﴿3﴾

مگر کسانى که گرویده و کارهاى شایسته کرده و همدیگر را به حق سفارش و به شکیبایى توصیه کرده‏ اند (3)



سوره 104: الهمزة

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


وَیْلٌ لِکُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ ﴿1﴾

واى بر هر بدگوى عیبجویى (1)


الَّذِی جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ ﴿2﴾

که مالى گرد آورد و برشمردش (2)


یَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ ﴿3﴾

پندارد که مالش او را جاوید کرده (3)


کَلَّا لَیُنْبَذَنَّ فِی الْحُطَمَةِ ﴿4﴾

ولى نه قطعا در آتش خردکننده فرو افکنده خواهد شد (4)


وَمَا أَدْرَاکَ مَا الْحُطَمَةُ ﴿5﴾

و تو چه دانى که آن آتش خردکننده چیست (5)


نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ ﴿6﴾

آتش افروخته خدا[یى] است (6)


الَّتِی تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ ﴿7﴾

[آتشى] که به دلها مى ‏رسد (7)


إِنَّهَا عَلَیْهِمْ مُؤْصَدَةٌ ﴿8﴾

و [آتشى که] در ستونهایى دراز آنان را در میان فرامى‏ گیرد (8)


فِی عَمَدٍ مُمَدَّدَةٍ ﴿9﴾

در ستونهای کشیده و طولانی! (9)


سوره 105: الفیل


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

أَلَمْ تَرَ کَیْفَ فَعَلَ رَبُّکَ بِأَصْحَابِ الْفِیلِ ﴿1﴾

مگر ندیدى پروردگارت با پیلداران چه کرد (1)


أَلَمْ یَجْعَلْ کَیْدَهُمْ فِی تَضْلِیلٍ ﴿2﴾

آیا نیرنگشان را بر باد نداد (2)


وَأَرْسَلَ عَلَیْهِمْ طَیْرًا أَبَابِیلَ ﴿3﴾

و بر سر آنها دسته دسته پرندگانى ا بابیل فرستاد (3)


تَرْمِیهِمْ بِحِجَارَةٍ مِنْ سِجِّیلٍ ﴿4﴾

[که] بر آنان سنگهایى از گل [سخت] مى‏ افکندند (4)


فَجَعَلَهُمْ کَعَصْفٍ مَأْکُولٍ ﴿5﴾

و [سرانجام خدا] آنان را مانند کاه جویده‏ شده گردانید (5)


سوره 106: قریش

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


لِإِیلَافِ قُرَیْشٍ ﴿1﴾

براى الفت‏ دادن قریش (1)


إِیلَافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاءِ وَالصَّیْفِ ﴿2﴾

الفتشان هنگام کوچ زمستان و تابستان [خدا پیلداران را نابود کرد] (2)


فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَیْتِ ﴿3﴾

پس باید خداوند این خانه را بپرستند (3)


الَّذِی أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ ﴿4﴾

همان [خدایى] که در گرسنگى غذایشان داد و از بیم [دشمن] آسوده ‏خاطرشان کرد (4)


سوره 107: الماعون


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

أَرَأَیْتَ الَّذِی یُکَذِّبُ بِالدِّینِ ﴿1﴾

آیا کسى را که [روز] جزا را دروغ مى‏ خواند دیدى (1)


فَذَلِکَ الَّذِی یَدُعُّ الْیَتِیمَ ﴿2﴾

این همان کس است که یتیم را بسختى مى ‏راند (2)


وَلَا یَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْکِینِ ﴿3﴾

و به خوراک‏ دادن بینوا ترغیب نمى ‏کند (3)


فَوَیْلٌ لِلْمُصَلِّینَ ﴿4﴾

پس واى بر نمازگزارانى (4)


الَّذِینَ هُمْ عَنْ صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ﴿5﴾

که از نمازشان غافلند (5)


الَّذِینَ هُمْ یُرَاءُونَ ﴿6﴾

آنان که ریا مى کنند (6)


وَیَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ ﴿7﴾

و از [دادن] زکات [و وسایل و مایحتاج خانه] خوددارى مى ‏ورزند (7)



سوره 108: الکوثر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


إِنَّا أَعْطَیْنَاکَ الْکَوْثَرَ ﴿1﴾

ما تو را [چشمه] کوثر دادیم (1)


فَصَلِّ لِرَبِّکَ وَانْحَرْ ﴿2﴾

پس براى پروردگارت نماز گزار و قربانى کن (2)


إِنَّ شَانِئَکَ هُوَ الْأَبْتَرُ ﴿3﴾

دشمنت‏ خود بى‏ تبار خواهد بود (3)


سوره 109: الکافرون

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


قُلْ یَا أَیُّهَا الْکَافِرُونَ ﴿1﴾

بگو اى کافران (1)


لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ ﴿2﴾

آنچه مى ‏پرستید نمى ‏پرستم (2)


وَلَا أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ﴿3﴾

و آنچه مى ‏پرستم شما نمى ‏پرستید (3)


وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَا عَبَدْتُمْ ﴿4﴾

و نه آنچه پرستیدید من مى ‏پرستم (4)


وَلَا أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ﴿5﴾

و نه آنچه مى ‏پرستم شما مى ‏پرستید (5)


لَکُمْ دِینُکُمْ وَلِیَ دِینِ ﴿6﴾

دین شما براى خودتان و دین من براى خودم (6)


سوره 110: النصر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ ﴿1﴾

چون یارى خدا و پیروزى فرا رسد (1)


وَرَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْوَاجًا ﴿2﴾

و ببینى که مردم دسته‏ دسته در دین خدا درآیند (2)


فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ کَانَ تَوَّابًا ﴿3﴾

پس به ستایش پروردگارت نیایشگر باش و از او آمرزش خواه که وى همواره توبه‏ پذیر است (3)


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

تَبَّتْ یَدَا أَبِی لَهَبٍ وَتَبَّ ﴿1﴾

بریده باد دو دست ابولهب و مرگ بر او باد (1)


مَا أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا کَسَبَ ﴿2﴾

دارایى او و آنچه اندوخت‏ سودش نکرد (2)


سَیَصْلَى نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ ﴿3﴾

بزودى در آتشى پرزبانه درآید (3)


وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ ﴿4﴾

و زنش آن هیمه‏ کش [آتش فروز] (4)


فِی جِیدِهَا حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ ﴿5﴾

بر گردنش طنابى از لیف خرماست (5)



سوره 112: الإخلاص

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ﴿1﴾

بگو اوست‏ خداى یگانه (1)


اللَّهُ الصَّمَدُ ﴿2﴾

خداى صمد [ثابت متعالى] (2)


لَمْ یَلِدْ وَلَمْ یُولَدْ ﴿3﴾

[کسى را] نزاده و زاده نشده است (3)


وَلَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُوًا أَحَدٌ ﴿4﴾

و هیچ کس او را همتا نیست (4)


سوره 113: الفلق

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ ﴿1﴾

بگو پناه مى برم به پروردگار سپیده دم (1)


مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿2﴾

از شر آنچه آفریده (2)


وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿3﴾

و از شر تاریکى چون فراگیرد (3)


وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِی الْعُقَدِ ﴿4﴾

و از شر دمندگان افسون در گره ‏ها (4)


وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿5﴾

و از شر [هر] حسود آنگاه که حسد ورزد (5)



سوره 114: الناس

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ﴿1﴾

بگو پناه مى برم به پروردگار مردم (1)


مَلِکِ النَّاسِ ﴿2﴾

پادشاه مردم (2)


إِلَهِ النَّاسِ ﴿3﴾

معبود مردم (3)


مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ ﴿4﴾

از شر وسوسه‏ گر نهانى (4)


الَّذِی یُوَسْوِسُ فِی صُدُورِ النَّاسِ ﴿5﴾

آن کس که در سینه‏ هاى مردم وسوسه مى ‏کند (5)


مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ ﴿6﴾

چه از جن و [چه از] انس (6)


سوره 1: الفاتحة


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ﴿1﴾

به نام خداوند رحمتگر مهربان (1)



الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿2﴾

ستایش خدایى را که پروردگار جهانیان (2)


الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ﴿3﴾

رحمتگر مهربان (3)

مَالِکِ یَوْمِ الدِّینِ ﴿4﴾

[و] خداوند روز جزاست (4)


إِیَّاکَ نَعْبُدُ وَإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ ﴿5﴾

[بار الها] تنها تو را مى ‏پرستیم و تنها از تو یارى مى‏ جوییم (5)


اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِیمَ ﴿6﴾

ما را به راه راست هدایت فرما (6)


صِرَاطَ الَّذِینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَلَا الضَّالِّینَ ﴿7﴾

راه آنان که گرامى‏ شان داشته اى نه [راه] مغضوبان و نه [راه] گمراهان (7)

سوره 2: البقرة

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان


الم ﴿1﴾

الم (1)


ذَلِکَ الْکِتَابُ لَا رَیْبَ فِیهِ هُدًى لِلْمُتَّقِینَ ﴿2﴾

این کتاب با عظمتی است که شک در آن راه ندارد، و مایه هدایت پرهیزکاران است. (2)


الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَیُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنْفِقُونَ ﴿3﴾

(پرهیزکاران) آنها هستند که به غیب (آنچه از حس پوشیده و پنهان است) ایمان می‏آورند، و نماز را بر پا می‏دارند و از تمام نعمتها و مواهبی که به آنها روزی دادهایم انفاق می‏کنند. (3)


وَالَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِمَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِکَ وَبِالْآخِرَةِ هُمْ یُوقِنُونَ ﴿4﴾

آنها به آنچه بر تو نازل شده و آنچه پیش از تو (بر پیامبران پیشین نازل گردیده) ایمان می‏آورند، و به رستاخیز یقین دارند. (4)


أُولَئِکَ عَلَى هُدًى مِنْ رَبِّهِمْ وَأُولَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿5﴾

آنان را خداوند هدایت کرده، و آنهارستگارانند. (5)


إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا سَوَاءٌ عَلَیْهِمْ أَأَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ﴿6﴾

کسانی که کافر شدند برای آنها تفاوت نمی‏کند که آنان را (از عذاب خداوند) بترسانی یا نترسانی، ایمان نخواهند آورد. (6)


خَتَمَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ ﴿7﴾

خدا بر دلها و گوشهای آنان مهر نهاده، و بر چشمهای آنها پرده افکنده شده، و عذاب بزرگی در انتظار آنها است. (7)

قطعات صوتی

  • عنوان
    زمان
  • 41:11

مشخصات

سایر مشخصات

تصاویر

تلاوت‌هایی از این قاری

پایگاه قرآن