- 195
تسنیم 319
آیات 99 تا 113 سوره طه باصدای محمد جبریل و ترجمه استاد بهاءالدین خرمشاهی
کَذَلِکَ نَقُصُّ عَلَیْکَ مِنْ أَنْبَاءِ مَا قَدْ سَبَقَ وَقَدْ آتَیْنَاکَ مِنْ لَدُنَّا ذِکْرًا ﴿99﴾
بدینسان بر تو از اخبار گذشته مى خوانیم و به راستى از سوى خویش به تو پندآموزى بخشیده ایم (99)
مَنْ أَعْرَضَ عَنْهُ فَإِنَّهُ یَحْمِلُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وِزْرًا ﴿100﴾
هرکس از آن روى برتابد، روز قیامت بار گناهى بر دوش کشد (100)
خَالِدِینَ فِیهِ وَسَاءَ لَهُمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ حِمْلًا ﴿101﴾
جاودانه در آن [عذاب] مى مانند و در روز قیامت سربار بدى براى آنهاست (101)
یَوْمَ یُنْفَخُ فِی الصُّورِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِینَ یَوْمَئِذٍ زُرْقًا ﴿102﴾
همان روزى که در صور دمیده شود، و ما گناهکاران را در آن روز سبز چشم محشور گردانیم (102)
یَتَخَافَتُونَ بَیْنَهُمْ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا عَشْرًا ﴿103﴾
آهسته در میان خود سخن گویند که جز ده روز [در دنیا] به سر نبرده اید (103)
نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا یَقُولُونَ إِذْ یَقُولُ أَمْثَلُهُمْ طَرِیقَةً إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا یَوْمًا ﴿104﴾
ما به آنچه مى گویند آگاه تریم آنگاه که رهیافته ترین آنها به ایشان گوید جز [به اندازه] یک روز به سر نبرده اید (104)
وَیَسْأَلُونَکَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ یَنْسِفُهَا رَبِّی نَسْفًا ﴿105﴾
و از تو درباره کوه ها مى پرسند بگو پروردگارم آنها را پخش و پریشان مى کند (105)
فَیَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ﴿106﴾
و زمین را همچون دشتى هموار رها مى کند (106)
لَا تَرَى فِیهَا عِوَجًا وَلَا أَمْتًا ﴿107﴾
که در آن نه نشیبى مى بینى و نه فرازى (107)
یَوْمَئِذٍ یَتَّبِعُونَ الدَّاعِیَ لَا عِوَجَ لَهُ وَخَشَعَتِ الْأَصْوَاتُ لِلرَّحْمَنِ فَلَا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْسًا ﴿108﴾
در آن روز همه از منادى [اسرافیل] پیروى مى کنند، که در کارش هیچگونه کژى نیست، و صداها همه در برابر خداى رحمان به خاموشى گراید، آنگاه جز نوایى نرم نشنوى (108)
یَوْمَئِذٍ لَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَرَضِیَ لَهُ قَوْلًا ﴿109﴾
در آن روز شفاعت سودى ندارد مگر براى کسى که خداوند رحمان به او اجازه دهد و از سخن او خشنود باشد (109)
یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا یُحِیطُونَ بِهِ عِلْمًا ﴿110﴾
آنچه پیشرو و آنچه پشت سرشان است، مىداند و آنان به او احاطه علمى ندارند (110)
وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَیِّ الْقَیُّومِ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا ﴿111﴾
و سرها در برابر [پروردگار] زنده پاینده فرود آید، و هر کسى بار ستمى برداشته باشد، نومید گردد (111)
وَمَنْ یَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا یَخَافُ ظُلْمًا وَلَا هَضْمًا ﴿112﴾
و هرکس که کارهاى شایسته کرده باشد و مؤمن باشد از ستم و کاستى [در پاداشش] نترسد (112)
وَکَذَلِکَ أَنْزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِیًّا وَصَرَّفْنَا فِیهِ مِنَ الْوَعِیدِ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ أَوْ یُحْدِثُ لَهُمْ ذِکْرًا ﴿113﴾
و بدینسان آن را به صورت قرآنى عربى نازل کردیم و در آن گونه گونه هشدار آوردیم، باشد که پروا پیشه کنند، یا پندى براى آنان پدید آورد (113)
کَذَلِکَ نَقُصُّ عَلَیْکَ مِنْ أَنْبَاءِ مَا قَدْ سَبَقَ وَقَدْ آتَیْنَاکَ مِنْ لَدُنَّا ذِکْرًا ﴿99﴾
بدینسان بر تو از اخبار گذشته مى خوانیم و به راستى از سوى خویش به تو پندآموزى بخشیده ایم (99)
مَنْ أَعْرَضَ عَنْهُ فَإِنَّهُ یَحْمِلُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وِزْرًا ﴿100﴾
هرکس از آن روى برتابد، روز قیامت بار گناهى بر دوش کشد (100)
خَالِدِینَ فِیهِ وَسَاءَ لَهُمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ حِمْلًا ﴿101﴾
جاودانه در آن [عذاب] مى مانند و در روز قیامت سربار بدى براى آنهاست (101)
یَوْمَ یُنْفَخُ فِی الصُّورِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِینَ یَوْمَئِذٍ زُرْقًا ﴿102﴾
همان روزى که در صور دمیده شود، و ما گناهکاران را در آن روز سبز چشم محشور گردانیم (102)
یَتَخَافَتُونَ بَیْنَهُمْ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا عَشْرًا ﴿103﴾
آهسته در میان خود سخن گویند که جز ده روز [در دنیا] به سر نبرده اید (103)
نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا یَقُولُونَ إِذْ یَقُولُ أَمْثَلُهُمْ طَرِیقَةً إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا یَوْمًا ﴿104﴾
ما به آنچه مى گویند آگاه تریم آنگاه که رهیافته ترین آنها به ایشان گوید جز [به اندازه] یک روز به سر نبرده اید (104)
وَیَسْأَلُونَکَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ یَنْسِفُهَا رَبِّی نَسْفًا ﴿105﴾
و از تو درباره کوه ها مى پرسند بگو پروردگارم آنها را پخش و پریشان مى کند (105)
فَیَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ﴿106﴾
و زمین را همچون دشتى هموار رها مى کند (106)
لَا تَرَى فِیهَا عِوَجًا وَلَا أَمْتًا ﴿107﴾
که در آن نه نشیبى مى بینى و نه فرازى (107)
یَوْمَئِذٍ یَتَّبِعُونَ الدَّاعِیَ لَا عِوَجَ لَهُ وَخَشَعَتِ الْأَصْوَاتُ لِلرَّحْمَنِ فَلَا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْسًا ﴿108﴾
در آن روز همه از منادى [اسرافیل] پیروى مى کنند، که در کارش هیچگونه کژى نیست، و صداها همه در برابر خداى رحمان به خاموشى گراید، آنگاه جز نوایى نرم نشنوى (108)
یَوْمَئِذٍ لَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَرَضِیَ لَهُ قَوْلًا ﴿109﴾
در آن روز شفاعت سودى ندارد مگر براى کسى که خداوند رحمان به او اجازه دهد و از سخن او خشنود باشد (109)
یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا یُحِیطُونَ بِهِ عِلْمًا ﴿110﴾
آنچه پیشرو و آنچه پشت سرشان است، مىداند و آنان به او احاطه علمى ندارند (110)
وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَیِّ الْقَیُّومِ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا ﴿111﴾
و سرها در برابر [پروردگار] زنده پاینده فرود آید، و هر کسى بار ستمى برداشته باشد، نومید گردد (111)
وَمَنْ یَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا یَخَافُ ظُلْمًا وَلَا هَضْمًا ﴿112﴾
و هرکس که کارهاى شایسته کرده باشد و مؤمن باشد از ستم و کاستى [در پاداشش] نترسد (112)
وَکَذَلِکَ أَنْزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِیًّا وَصَرَّفْنَا فِیهِ مِنَ الْوَعِیدِ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ أَوْ یُحْدِثُ لَهُمْ ذِکْرًا ﴿113﴾
و بدینسان آن را به صورت قرآنى عربى نازل کردیم و در آن گونه گونه هشدار آوردیم، باشد که پروا پیشه کنند، یا پندى براى آنان پدید آورد (113)